|
JUL. Ita natura praescripsit esse quaedam, quae ut ratio,
ita fides cum religione pronuntiet; et tamen pudor et decentia
conversationis oculis non permittat exponi. Hoc modo Magister etiam
Gentium veritatem carni ejus assignat, et spiritui sanctitatem.
Magnum, inquit, pietatis sacramentum, quod manifestatum est in
carne, justificatum est in spiritu, apparuit Angelis, praedicatum
est in gentibus, creditum est in hoc mundo, assumptum est in gloria.
Quod sicut commendavit cum veritate credendum, ita impugnatores ejus
in fine denuntiavit saeculi nascituros: nam statim sequitur, In
novissimis autem temporibus recedent quidam a fide, attendentes
spiritibus seductoribus, doctrinis daemoniorum in hypocrisi mendacia
loquentium, cauteriatam habentes conscientiam, prohibentium nubere,
abstinere a cibis, quos Deus creavit ad percipiendum cum gratiarum
actione fidelibus, et his qui cognoverunt veritatem; quoniam omnis
creatura Dei bona (I Tim. III, 16; IV, 4). Hanc ergo
Ecclesiarum contaminationem, quam de Manichaei consectatione
vomuisti, et hanc a fide recedentium praevaricationem, quae in
naturalis mali praedicatione et in commixtionis conjugalis damnatione
consistit, et Apostolus praevidit et punivit, non solum quid
diceretur, sed etiam quid consequeretur ostendens.
AUG. Et tamen tu, qui non potes nisi ructare calumnias, et vomere
contumelias, verbis catholici hominis Dei, quem Manichaeum non potes
dicere, non ausus es contradicere, suffocantis te, atque dicentis,
ex commixtione maris et feminae nasci expertem delicti neminem posse
(Ambrosius, in Isaiam). Namque ista verba ejus et in primo ad
Valerium libro commemoravi, quem libris quatuor redarguere conatus,
quidquam inde attingere timuisti; et in isto, cui nunc respondes,
eadem ipsa non tacui (De Nuptiis et Concupiscentia, lib. 1, n.
40, et lib. 2, nn. 14, 15), et adversus illa adhuc mutus,
quamvis ejus nomine tacito, cui adversari palam non audes, hunc in me
non metuis criminari.
|
|
