|
JUL. Intellexisti quippe, parvulis nihil de suo
merentibus, nequaquam posse sine damnatione corporum, crimen affigi:
et ideo opus esse auxilio Manichaei, qui concupiscentiam carnis a Dei
operibus excluderet, et tam nuptias quam ipsa corpora diabolo deputaret
auctori.
AUG. Ego non opus habeo auxilio Manichaei: sed potius contra eum
pugnans, auxilium quod tu ei praestas, expugno auxilio Dei. Quod
mihi praestat etiam per suos clarissimos comites, non solum Prophetas
et Apostolos, quorum conaris perversus dicta pervertere; verum etiam
posteriores Ecclesiae suae doctores, Irenaeum, Cyprianum,
Hilarium, Ambrosium, Gregorium, Basilium, Joannem, aliosque
plurimos, fide integerrimos, ingenio acerrimos, doctrina uberrimos,
fama celeberrimos: qui omnes, salva laude corporum et nuptiarum,
confessi sunt originale peccatum, scientes Christum, quod impie vos
negatis, etiam parvulorum esse Jesum. Ipse enim salvum facit populum
suum, in quo et illi parvuli sunt, non a febribus aliisque hujusmodi
pestibus atque casibus, quod et non Christianis abundanti super omnem
carnem bonitate largitur; sed sicut Christianos, a peccatis eorum
(Matth. I, 21). Hos tot et tantos catholicae Ecclesiae filios
et patres, qui hoc eam in ejus positi culmine docuerunt, quod in ejus
ubere didicerunt, Manichaeos dicere non reformidas; et cum me unum
quasi aperte appetis, illos quanto obliquius, tanto insidiosius; et
quanto insidiosius, tanto scelestius criminaris. In hoc tanto
scelere, tua te omnino verba convincunt. Non enim mihi ob aliud tam
nefario nomine calumniaris, nisi quia de peccato originali dico quod
dicunt.
|
|
