|
JUL. Nos vero nihil habemus, quod in nostro
admirandum credamus ingenio, quia intelligimus nec peccatum sine
voluntate, nec sine Deo corpora, nec sine corporibus sensus
corporum, nec sine commixtione conjugia, nec sine Deo operatore
existere posse nascentes: et indubitatum tenemus, neque divinum esse,
quod doceatur injustum; neque quod divinum sit, posse injustum
doceri. Non minus autem, quam ea quae diximus, relucet esse
iniquum, si aliorum peccata aliis, qui ibi nec fuerint, nedum
consenserint, imputentur. Proinde his illuminati solibus jure optimo
Manichaeorum antra despicimus, qui putant vel esse posse sine
voluntate peccatum, vel non a Deo homines fieri, vel ad alium
auctorem sensum corporum, et ad alium corpora pertinere; vel Deum
esse, qui iniquitatum criminibus opprimatur; aut scelere iniquitatis
urgeri eum, qui aeternus omnium conditor aestimetur; aut umbram
aliquam tenere justitiae, si aliorum voluntates aliorum applicentur
exortibus. Ac per hoc merita partium negotiis, non ingeniis
imputamus.
AUG. Jam tibi ad omnia respondi: nec ideo firmantur adversus me,
quia tam saepe et odiose repetuntur a te. Dic potius, si potes, unde
humana ingenia cum tanta plerumque vitiositate nascantur; cum inter nos
conveniat totius hominis esse opificem Deum justum, et vos negatis
ullum originale peccatum? Non autem diceres aliorum peccata nos aliis
imputare, qui ibi quando commissa sunt, non fuerunt, si recoleres
quod scriptum est, in lumbis Abrahae fuisse Levi, quando eumdem
Abraham Melchisedech Dei excelsi decimavit antistes (Hebr.
VII, 9, 10). Ibi enim videres, si te pervicacia non
caecaret, in lumbis Adae fuisse genus humanum, quando perpetravit
illud grande peccatum.
|
|
