|
JUL. Huc accedebat, quoniam opinio peccati
naturalis non solum vim aemulationis absumeret, sed ipsius praeconii
fraudem, quod ei deferebatur, urgeret. Qua enim diceretur
gravitate, qua fronte, dolus in ore illius non fuisse; cum si in alia
conditione carnis, quam quae est nostra, venisset, non solum
docendo, quod levius est, sed etiam nascendo, quod est gravius,
dolum malum convinceretur egisse? Quale quippe erat, ut homines in
naturali malo regnoque diaboli constitutos, et sub pestifera tabis
ingenitae necessitate peccantes, vel legi peccati, quae in membris
eorum regnabat, naturaliter servientes, ille ad aemulationem suam
etiam sub poenae interminatione compelleret, justitiamque suam ejus
carnis hominibus imputaret, cujus malo sic fuerat perterritus, ut
ipse qui sub specie ejus formam voluerat honestatis exprimere, tamen
naturae ejus veritatem caveret. Quanto ei rectius diceret aegritudo
peccantium et securitas coactorum: Cum valemus, omnes recta consilia
praebemus aegrotis ; tu si sic esses, aliter longe longeque sentires?
Quo igitur vestra profecit impietas? Necessario videlicet consequi,
ut si creditur naturaliter carni nostrae inesse peccatum, Christus
quoque aut susceperit carnem istam, et hoc malo teneatur obnoxius; aut
non susceperit, et non quidem nativitatis, quae in eo mendax videtur,
sed tamen voluntariae fraudis iniquitate insolubili vinciatur. Quod
quia totum tantis blasphemiarum sordibus squalet, ut vix sine horrore
possit, vel cum dilaniatur, exponi; adsit dignitas Mediatoris
exemplo suo et operi, ac nostrae fidei, quae veritatem tam ipsius,
quam Apostoli ejus sermonibus vindicans, nunquam desinit praedicare,
Christum verum hominem, ejusdem naturae cujus et nos carnem de Mariae
suscepisse visceribus, verum per omnia hominem, nullum habuisse
peccatum: ad quod indicandum, sufficit apostolo Petro dicere, nullum
eum fecisse peccatum; docens quia qui non fecerat, habere non
poterat. Nullus est dolus inventus in ore ejus: sanctum consortibus
naturae suae, quam in cunctis ipse fecerat, praebuit exemplum. Et
ideo constat innatum non esse peccatum, quando illud Christus non
habuit, qui salvo quoque honore deitatis suae, ob hoc factus est
carnalis, ut nobis esset imitabilis.
AUG. Quid enim, homo multum loquens et parum sapiens, si dicerent
homines Christo, Quare nobis jubetur, ut imitemur te? Numquid nos
de Spiritu sancto et Maria virgine nati sumus? Postremo, numquid
tanta nobis esse virtus potest quanta tibi est, qui ita homo es, ut
etiam Deus sis, et hoc Patri coaeternus et omnipotenti aequalis
omnipotens? Ideone non debuit sic nasci, vel sic in unitatem personae
a Verbo Dei suscipi, ut hominibus eum nolentibus imitari, talis
excusatio non daretur? Sicut autem nobis ipse Patrem proposuit
imitandum, qui certe homo nunquam fuit, eumque sine dispendio vel
infirmatione divinitatis ejus imitantur, quicumque per ejus gratiam et
volunt et possunt, ut diligant inimicos suos, benefaciant eis qui
oderunt eos; nec dicunt ei, Tu propterea hoc potes, quia Deus es,
et quia inimici tui nihil tibi possunt nocere, nos autem homines sumus
infirmi, et eos jubemur diligere, qui nobis tot et tanta mala ingerunt
suis persecutionibus: ita Christo non dicunt imitatores ejus, Non
possumus ea facere, quae ut faciamus tuo nos exhortaris exemplo, quia
longe potentior est excellentia tua, quam infirmitas nostra. Non
itaque ideo debuit natus de Spiritu sancto et virgine Maria habere
concupiscentiam, qua cuperet mala, etsi ei resistendo non faceret, ne
dicerent ei homines, Habeto prius cupiditates malas, et eas vince,
si potes, ut te imitari nostras vincendo possimus. Deinde quid
dicis, Juliane, de illo qui dicit, Non quod volo, ago; sed quod
odi, illud facio (Rom. VII, 15); quem vos asseritis, non
concupiscentia cum qua natus est, sed mala consuetudine usque ad istam
necessitatem premi? Numquid hujusmodi hominibus Christus non
praebuit, ut se imitarentur exemplum? numquid eos contempsit, eosque
esse voluit a suis sectandis virtutibus alienos? Si ergo dicerent ei,
Nescis quid patimur mole consuetudinis qua premimur: tu non premeris,
propterea loqueris; facile omnes, cum valemus, recta consilia aegris
damus. Placeretne tibi, ut etiam Christus tali consuetudine
premeretur, eamque superaret, ut esset, remota eorum excusatione,
talibus imitandus? An tua vaniloquia jam ridebis, et a nobis
tacebis?
|
|
