|
JUL. Nam Manichaeos deseris in vituperatione suum
et caprarum, quos in humanae naturae criminatione comitaris; cum
quibus etiam in Christo non speciem carnis, sed rationem evertis
exempli. Submoves etiam a Christo verbis interim naturale peccatum,
ne et ipsum sub potestate diaboli collocare videaris, quod non fecit
vel ipse Manichaeus. Sed laudas Hieronymum, qui ita eum non metuit
blasphemare, ut dicat illum familiaritatem cum voluntariis quoque
iniisse criminibus. Ita inter diversas amicorum sordes et commenta
volutatus sine deflexu, in Catholicorum solum efferaris injurias,
quia dicunt Deum mali auctorem non esse, homines qui ab eo fiunt,
malos non esse naturaliter, leges Dei justas esse, imaginem ejus
posse declinare a malo et facere bonum; Christum nec in membris, nec
in praeceptis, nec in judiciis ullum perpetrasse peccatum. Atque ideo
si tu assertione veritatis aegrescas, credimus tamen prudentes
instrui, nonnullosque etiam de his quos mendacia tua sauciarunt, posse
sanari.
AUG. De Christi exemplo superius tibi respondi, quod neque negare
debemus ejus excellentiam, qua licet homo integerrimus, tamen de
Spiritu natus, nec carne concupiscente conceptus, super omnes homines
hic vitam justissimam duxit; nec propter hanc excellentiam nos
excusare, ut non eum pro modo nostro studeamus imitari. Non enim
conjuges fideles coelibatum ejus imitantur; et tamen, ut adulteria
omnesve concubitus illicitos non perpetrent, imitantur illum: nec si
eum amplius imitantur qui sancte ducunt coelibem vitam, ideo in hoc
quoque imitari eum possunt, quod ille non solum non fecit, verum nec
concupivit illicita. Coelibi autem sanctae vitae concubitus est omnis
illicitus, cui nec conjugalis est licitus. Quid ergo mirum, si natus
de Spiritu et virgine non in se habuit ullum malum? Quis vero, nisi
gravioribus depressus malis, neget malum esse, contra quod etiam
sancti quotidie rogant Patrem ex ipsius Domini magisterio? Cum enim
dicimus, Ne nos inferas in tentationem (Matth. VI, 13);
contra concupiscentiam nostram rogamus Deum. Unusquisque enim
tentatur, ut scriptum est, a concupiscentia sua abstractus et illectus
(Jacobi I, 13). Avertat ergo a nobis iste, quem rogamus,
Pater, ut dicere audeamus quod a Patre quidem non sit, ad quod nos
concupiscentia carnis trahit, sed a Patre sit ipsa quae trahit, vel
malum sit ad quod trahit, et malum non sit ipsa quae trahit. Porro,
si eam malum esse veritas clamat; profecto eam qui sine ullo malo natus
est, non habebat, ac per hoc, peccatum sicut non fecit, ita nec
concupivit. Nos itaque imitamur eum, cum peccatum non facimus, non
peccati concupiscentiam non habendo, sed non ei consentiendo: quamvis
ita imitemur illum Sanctum sanctorum, cum bene vivimus, ut tamen non
desit unde dicamus in oratione nostra, Dimitte nobis debita nostra
(Matth. VI, 12). Ego autem non sic laudavi Hieronymum,
quomodo Pelagius laudavit Ambrosium, quod ejus fidem et purissimum in
Scripturis sensum ne inimicus quidem ausus est reprehendere (De
gratia Christi, nn. 46, 47). Ac per hoc si quid mihi
displicet, reprehendo in amici scriptis, sicut in meis. Sed aliud
est alicubi catholicum errare, aliud magni erroris etiam haeresim
condere vel tenere.
|
|
