|
JUL. Libido nihil attinet, inquit, ad semina, quia
facta est a diabolo: huic autem libidini serviunt conjuges; semina
autem et parvulos de seminibus facit Deus. Sed nec rei sunt,
inquit, nec puniuntur parentes, qui agunt opus diaboli: sceleri autem
et suppliciis destinantur parvuli, quos condidit Deus; impunitumque
est quod fecit diabolus, id est libido; per quod docetur bona, quae
nec supplicium meretur: sed accusatur damnaturque quod facit Deus;
per quod docetur esse scelestum, quippe quod a supplicio, nec auctoris
sui potest pudore defendi; credaturque hoc divinitas facere, quod nec
extrema possit sustinere captivitas. Hunc habent exitum, qui inferunt
veritati bellum, ut nihil non impium, non insanum loquantur; dum
constet quia nulla oratione innocentium status ita, ut accusatorum
suorum profanitate, defenditur.
AUG. Numquid ideo falsum facis esse quod dico, quia dicis me
dicere quod non dico? Ego enim non dico ad semina nihil attinere
libidinem, quandoquidem non nascuntur sine libidine, qui utique
nascuntur ex semine: sed dico Deum operari sine ullo suo vitio, etiam
de semine vitiato. Nec dico reos non esse, et non puniri parentes,
qui agunt opus diaboli: sed dico non eos agere opus diaboli, quando
utuntur libidine non propter libidinem, sed propter propaginem. Ita
quippe bonum opus est bene uti libidinis malo, quod faciunt conjugati,
sicut e contrario malum opus est, male uti corporis bono, quod faciunt
impudici. Nec impunitam dico esse libidinem, quae cum morte
destruetur, quando mortale hoc induetur immortalitate (I Cor.
XV, 53). Non enim est nisi in corpore mortis hujus, de quo
liberari cupiebat Apostolus (Rom. VII, 24): nec erat, aut
non talis erat in corpore vitae illius, quam peccando perdidit homo,
qui factus est rectus (Eccle. VII, 30): nec sicut aliqua
substantia, liberatis separastique nobis libido in alium locum est
migratura; sed sicut infirmitas in nostrae salutis perfectione
peritura: quamvis jam nunc esse desinat post corporis mortem. Neque
enim in corpore mortuo adhuc potest esse, quae nisi in corpore mortis
non potest esse: sed quae peritura est in corporis morte, non est
resurrectura resurgente corpore sine morte. Quomodo ergo punita vel
impunita erit, quae pereundo non erit? Erunt autem impuniti, qui
ejus reatu congenito regeneratione caruerunt, ejusque surgentibus et
urgentibus motibus ad illicita perficienda non cedunt; et si quid non
propter prolem de ipsa, sed propter ipsam cum conjugibus faciunt,
venia subsequente sanantur. Quod vero Deus de origine merito et juste
damnata parvulos creat, bonum est ipse quod creat; quia homines
creat, et homines etiam mali bonum aliquid sunt, in quantum homines
sunt: nec cohibet ab eis bonitatem creandi, quos praescivit esse
damnandos, imo scit originaliter jam esse damnatos; unde gratulandum
est tam multos eorum a debita poena per indebitam gratiam liberari. Si
autem crudele esse arbitramini, damnari parvulos, quos originale
peccatum trahere non putatis; crudele vobis videatur, non rapi ex hac
vita parvulos, secundum vos, nullum habentes omnino peccatum, quos
Deus utique novit in multis magnisque peccatis sine ulla in melius
mutatione morituros: nam secundum ratiocinationes humanas, crudelius
videtur non liberare cum possit, nullis inquinatum parvis magnisque
peccatis, quam damnare progeniem peccatoris. Porro cum illud justum
esse, qua potestis voce, clametis; hoc esse injustum, qua fronte
contenditis?
|
|
