|
JUL. Post haec illud conatur incessere, quod nos apostoli
Pauli testimonio comprobavimus, quia Deus hominem de seminibus
operetur. Argumentaturque me fecisse fraudem, qui huic loco illa
dicta voluerim coaptare, quae de frumentis prolata constabat; quasi
ego aut ibi Apostoli sententiam, ut hic aestimat, dividuam fecerim,
aut propter aliud testimonii recordatus sim quam ut ejus finem
monstrarem formatorem seminum omnium Deum credi oportere. Beatus enim
Paulus postquam fidem resurrectionis, multiplicationis diurnae
conciliavit exemplis; intulit quod universam naturam possit attingere,
dicens, Deus autem illi dat corpus prout vult, et unicuique seminum
proprium corpus: id est, omni semini corpus, quod proprietas ejus
reposcit, attribuit. Non ergo quod de frumentis dictum est, de
homine volui intelligi: sed hoc quod dictum est, unicuique seminum
proprium corpus a Deo auctore conferri, in destructionem vestram,
quorum dogmate id negatur, arripui. Nequaquam igitur, sicut tu
putas, supervacuo feci illius sententiae mentionem, nec ea
fraudulenter, ut mentiris, sum abusus: nec tu de humanis seminibus
hominem a Deo fieri, sicut pejeras, credis; quod non opinando, sed
fidem tuam intelligendo confirmo.
AUG. Quomodo posueris apostolicum testimonium, quo ille usus est
de seminibus, quae seminantur in terra, quia non vivificantur nisi
moriantur (hoc enim de resurrectione corporum, in qua versabatur,
disputatio postulabat), qui tua illa legit, intelligenter advertat,
et quae nos in eodem libro quem nunc refutare conaris tibi ad illa
respondimus (De Nuptiis et Concupiscentia, lib. 2, n. 28);
et inveniet te, quod ad rem pertineat, nec ibi aliquid dixisse, et
hic nihil dicere. Sic enim magno nisu moliris ostendere, quod homines
Deus de seminibus operetur, quasi hoc negetur a nobis; et adhibes
Apostolum testem, ubi abs te nulla necessitas causae flagitat
probationem: et quod est insulsius, vis accipi de seminibus hominum,
quod ille dixit de seminibus frumentorum, quoniam id causa poscebat;
et dicis verba ejus, Tu quod seminas non vivificatur; et taces quod
ille connectit, nisi moriatur. Taces etiam illud quod adjungit et
dicit, Et quod seminas, non corpus quod futurum est seminas, sed
nudum granum, fere tritici, aut alicujus caeterorum: ubi satis aperit
unde dicat. Quibus tacitis, quod sequitur ingeris, Deus autem illi
dat corpus quomodo voluerit, et unicuique seminum proprium corpus (I
Cor. XV, 36-38): et non vis hic intelligi quorum seminum,
id est, fere tritici, aut alicujus caeterorum, eorum scilicet, quae
cum seminantur, non vivificantur nisi moriantur. Et quaeris hoc
dictum etiam ad semina humana transferre: de quibus quamvis veraciter
dici possit, quod illis Deus det corpus quomodo voluerit, et
unicuique eorum proprium corpus; non tamen dici potest, quod semen
hominis, quando gremio feminae infunditur, non vivificatur nisi
moriatur. Sed plane de corpore hominis dici potest; non enim resurget
nisi moriatur, propter quod totum illud de seminibus frumentorum dixit
Apostolus. Non itaque immerito mihi visum est, ideo te in hoc
testimonio ea verba tacuisse, per quae appareret de quibus seminibus
loqueretur, quem testem adhibuisti, ne mente vigili lector admoneretur
(si tamen hoc praevidere potuisti), ita in paradiso potuisse seminari
homines in arvis genitalibus feminarum per membra genitalia masculorum,
sicut frumenta in terris agricolarum manibus seminantur; ut sic ad
hominem serendum stimulus nullus libidinis incitaret, quemadmodum ad
hominem pariendum nullus dolor urgeret. Quibus haec tranquillitas
displicet, rogo, quid eis in carne, nisi quod pudet placet? Nec
sane concupiscentiae carnalis puderet, si hoc solum carnem liberet,
quod mens juberet, et quando liberet, et quantum juberet. Nunc ergo
quoniam talis non est, cur ei contra nos suffragamini, et non eam
potius nobiscum fatemini aut de peccato natam, aut peccato esse
vitiatam?
|
|
