|
Ostendit Augustinus Julianum frustra libro suo sexto disputare contra
id quod libro secundo de Nuptiis et Concupiscentia, capite trigesimo
quarto, assertum est, primi hominis peccato naturam humanam fuisse in
deterius commutatam, ita ut non solum facta sit peccatrix, sed etiam
genuerit deinceps peccatores. Liberi arbitri vires, quibus integris
poterat homo, et recte agere, cum vellet, et non peccare, si
nollet, peccando eum perdidisse docet: illam autem prorsus improbat
definitionem libertatis, quae passim objectari ab adversario solet,
scilicet, Possibilitas peccandi et non peccandi, etc. Dolores
parturientium, spinas, labores, sudores, caeterasque mortalium
aerumnas probat poenas esse peccati; sed ipsam imprimis mortem poenalem
esse homini, qui sic divinitus institutus fuerat, ut nisi peccaret,
non moreretur. Extrema parte libri expositionem in illud Apostoli I
Cor. XV, 22, Sicut in Adam omnes moriuntur, et in sequentia
ejusdem capitis dicta, a Juliano prolatam expendit et refellit.
Tandem per totum fere librum dogma catholicum de originali vitio, quod
Julianus ad Manichaeam haeresim trahere ubique enititur, non modo
abesse longe ab illa haeresi, sed etiam haeresim illam demonstrat
nunquam a Pelagianis posse nisi catholici ipsius dogmatis auxilio et
professione superari.
|
|
