|
JUL. Nunquam quippe diceret, Si mortui non
resurgunt, nec Christus resurrexit: cui poterat referri, Sed
Christus, quoniam de virgine natus est, peculiariter resurrexit;
homines autem, quia nati sunt de commixtione diabolica, non
resurgunt. Verum ille protinus referret, Et quae fuit resurgendi
vanitas, si nec spei nostrae nec magisterio parabatur? Quae enim
esset ratio docendi, quae gravitas exempli, si natura in nobis
dissimilis, et spe conregnandi, et vi careret imitandi? Procul
igitur, et nimis procul fides Apostoli ab hac opinione consistit.
Eodem plenus spiritu, quo etiam Petrus, scit Christum pro nobis ob
hoc mortuum, ut nobis donaret exemplum, ut sequeremur vestigia ejus
(I Petr. II, 21). Et quia causam tanti mysterii,
sacrificium novit et exemplum fuisse, pronuntiare non dubitat, imo
diligenter inculcat, quia non accesserit homo Christus aliquo, a quo
quisquam nostrum naturae suae praejudiciis arceatur. Si, inquit,
resurrectio non est mortuorum, neque Christus resurrexit. Si autem
Christus ex mortuis resurrexit, quomodo dicunt quidam in vobis quia
resurrectio mortuorum non est? Id est, si confitemini ejusdem illum
secundum hominem, cujus nos, fuisse naturae, qua ratione vel in illo
factam resurrectionem, vel in reliquis non futuram putatis?
Praemissis conditionibus, implet ex omni parte sententiam: Nunc
autem, inquit, Christus resurrexit ex mortuis; erit ergo resurrectio
mortuorum.
AUG. Resurrectionem mortuorum non esse putantibus, et tamen
Christum resurrexisse credentibus, propterea dicitur, Si resurrectio
mortuorum non est, neque Christus resurrexit; quia Christus ideo
resurrexit, ut resurrectionis mortuorum aedificaret fidem, in carne
resurrecturos homines ostendens, sicut ipse homo factus resurrexit in
carne. Ac per hoc consequens erat, ut negarent resurrexisse
Christum, qui resurrectionem non crederent esse mortuorum. Unde quia
isti, cum quibus agebatur, illud negare non poterant; hoc quoque
debebant ablata caligine confiteri. Nam si propter aliquam Christi
differentiam, recte sibi homines videntur resurrectionem negare
mortuorum, et tamen resurrectionem Domini non negare; possunt et alia
dicere, quae multa reperiunt, quibus errorem suum defendere sibi
videantur. Quid si enim, cum audierint, Si mortui non resurgunt,
neque resurrexit Christus; respondeant et dicant, Sed ille non
tantum homo, verum etiam Deus est; quod aliorum hominum nemo? Ille
secundum ipsum hominem de Spiritu sancto natus et ex virgine Maria;
quod aliorum hominum nemo ille: potestatem habuit ponendi animam suam,
et iterum sumendi eam (Joan. X, 18); quod aliorum hominum
nemo: quid ergo mirum, si a mortuis resurgere potuit; quod aliorum
hominum poterit nemo? Si ergo ista dicant, quia Christum solum
resurrexisse concedunt, caeteros nolunt; numquid ideo illas Christi
tam magnas a caeteris differentias negaturi sumus, ut aliorum quoque
mortuorum resurrectionem de Christi cum eis aequalitate persuadere
possimus? Sic ergo nec istam differentiam denegantes, qua fatemur
solam carnem Christi, non ut aliorum fuisse carnem peccati, sed
carnis peccati similitudinem; non ideo tamen solam resurrexisse, sed
aliorum quoque resurrecturam esse defendimus, et sic defendimus, ut
dicamus quod Apostolus dixit, Si mortui non resurgunt, neque
Christus resurrexit: resurrexit autem Christus; resurgunt igitur
mortui. Neque enim quia non eadem sunt in utraque carne originis
merita, ideo non est eadem terrena mortalisque substantia. Habet
quidem differentiam suam similitudo carnis peccati, qua discernitur a
carne peccati: sed absit ut Christus eis se disparem faciat
resurgendo, quibus se voluit aequare moriendo. Non itaque propterea
debemus similitudinem carnis peccati carni aequare peccati, quantum
attinet ad differentiam pertinendi ad peccatum et non pertinendi, quia
noluit esse inter utramque carnem differentiam resurgendi et non
resurgendi, qui noluit esse non moriendi atque moriendi. Imitatio
autem quam, suffulcis. ubi non opus est, quid ad istam causam valet?
Imitatio quippe in voluntate est; sed cum bona est, praeparatur,
sicut scriptum est, voluntas a Domino (Prov. VIII, sec.
LXX). Nemo ergo imitatur, nisi velit: moritur autem homo et
resurgit, velit nolit. Verum et ipsa imitatio non semper tunc fit,
quando eadem natura est imitandi, quae imitantis: alioquin
Angelorum, quorum diversa natura est, justitiam et pietatem non
possemus imitari; quod tamen nos a Domino poscere in oratione, cum
dicimus, Fiat voluntas tua sicut in coelo et in terra (Matth.
VI, 10), etiam ipse confessus es (Supra, lib. 2, cap.
52). Nec Deum Patrem imitaremur, cujus a nobis longe diversa
natura est: tamen Dominus ait, Estote sicut Pater vester qui in
coelis est (Matth. V, 48); et per prophetam dicitur, Sancti
estote, quia ego sanctus sum (Levit. XI, 44). Non ergo ideo
Christum non possumus imitari, quia ille in similitudine carnis
peccati in hoc saeculo fuit, nos autem in carne peccati.
|
|
