|
JUL. Sed dicet aliquis: Quomodo resurgunt mortui?
quo autem in corpore veniunt? Insipiens, tu quod seminas non
vivificatur, nisi prius moriatur. Non omnis caro eadem caro; alia
quidem hominis, alia pecoris; alia caro volatilium, alia autem
piscium: et corpora coelestia et terrestria; sed alia quidem
coelestium claritas, alia vero terrestrium; alia claritas solis, et
alia claritas lunae, et alia claritas stellarum: stella enim a stella
differt in gloria; ita et resurrectio mortuorum. Seminatur in
corruptione, surget in incorruptela; seminatur in ignominia, surget
in gloria; seminatur in infirmitate, surget in virtute; seminatur
corpus animale, surget corpus spirituale. Sic etiam scriptum est:
Factus est homo primus Adam in animam viventem, novissimus Adam in
spiritum vivificantem. Primus homo de terra, terrestris; secundus
homo de coelo, coelestis: qualis terrestris, tales et terreni; et
qualis coelestis, tales et coelestes. Sicut portavimus imaginem.
terrestris, portemus etiam imaginem illius coelestis Ibid.,
35-49). Difficultatem rei exemplis edomat, et dicit nihil esse
impossibile, cum omnipotentia pollicetur effectum. Sed sicut
resurrectionem corporum seminum collatione commendat, ita etiam
resurgentium diversitatem creaturarum varietatibus aperit: totum tamen
loquitur de resurrectione beatorum. Seminatur, inquit, in
ignominia, surget in gloria; seminatur in infirmitate, surget in
virtute; seminatur corpus animale, surget corpus spirituale. Hoc
certe nisi in sanctis impleri non potest: impii quoque non in gloriam
excitantur, sed in opprobrium, sicut propheta asserit, sempiternum
(Jerem. XXIII, 40). Hic opportune distantiam naturae atque
gratiae facit, recordaturque testimonii veteris quo dictum est,
Factus est homo primus Adam in animam viventem: subditque de suo,
novissimus Adam in spiritum vivificantem. Ostenditque immortalitatis
dona ad vivificantem spiritum pertinere: animam vero solum viventem,
ad naturam quandoque morientem. Non est ergo, inquit, hoc vivens
quod vivificans: vivificans est, qui confert immortalitatem, quam
Christo applicat: vivens est autem, qui vita utitur, sed non
excludit mortalitatem. Ergo hoc utramque sententiam fine discrevit,
ut ostenderet Adam factum esse viventem, sed non immortalem;
Christum autem in spiritum, non solum viventem, verum etiam
conferentem resurrectionem, suis gloriosam, omnibus aeternam.
AUG. Numquid ideo moriturus fuerat Adam, etiamsi non peccasset,
quia in corpore animali, non spirituali, erat factus? Prorsus
erras, si propterea necesse nobis esse arbitraris, paradisum Dei
mortibus poenisque morientium, postremo ignominia, infirmitate,
corruptione, in quibus nunc animalia hominum corpora seminantur,
implere. Lignum enim vitae, quod in paradiso suo plantavit Deus,
etiam corpus animale defendebat a morte, donec perseverantis
obedientiae merito, in gloriam spiritualem, quam resurgentes habituri
sunt justi, sine morte interveniente transiret. Justum enim erat ut
imago Dei nullo fuscata et obsoleta peccato, tali insereretur
corpori, quamvis de terrena materie creato atque formato, ut ei de
ligno vitae subministrata vivendi stabilitas permaneret; ac viveret
interim per animam viventem, quam nulla ab illo necessitas separaret;
atque inde, propter obedientiam custoditam, ad vivificantem spiritum
perveniret, ita ut non ei subtraheretur haec vita minor, ubi et mori
et non mori posset, sed illa amplior adderetur, ubi viveret sine
ullius ligni beneficio, morique non posset. Nam quaero a te in quali
corpore nunc esse existimes Eliam et Enoch; animali, an spirituali?
Si dixeris, Animali: cur non vis credere Adam, et Evam, et
posteros eorum, si praeceptum Dei nulla praevaricatione violarent,
quamvis in corpore animali, ita fuisse victuros, ut nunc vivunt isti?
Quandoquidem ibi erant illi, quo translati sunt isti; et illic
vivunt, isti, unde ut morerentur ejecti sunt illi. Corporale namque
lignum vitae sic vitam subministrabat corporibus animalibus, sicut
spirituale lignum vitae, quod est Dei sapientia, vitam salutiferae
doctrinae sanctis mentibus subministrat. Unde nonnulli divinorum
eloquiorum etiam catholici tractatores paradisum spiritualem commendare
maluerunt; non tamen historiae resistentes, quae ostendit evidentius
corporalem. Si vero Enoch et Eliae spirituale jam corpus esse
responderis: cur non primorum hominum, et eorum qui ex illis per
seriem successionis nascerentur, si nullum peccatum existeret, quod
illos a ligno vitae merito separaret, animale corpus in spirituale
potuisse transire sine morte media confiteris, ne paradisum Dei, ne
locum felicium gaudiorum, poenis mortium atque morientium, et
innumerabilibus mortiferorum morborum cruciatibus implere cogaris?
|
|
