CAPUT XII. Delectus amici.

Nec omnes tamen quos diligimus, in amicitiam sunt recipiendi; quia nec omnes sunt ad hoc idonei. Nam cum amicus tui consors sit animi, cujus spiritui tuum conjungas et applices, et ita misceas, ut unum fieri velis ex duobus, cui te tanquam tibi alteri committas, cui nihil occultes, a quo nihil timeas; primum certe eligendus est qui ad haec aptus putetur, deinde probandus, et sic demum admittendus. Stabilis enim debet esse amicitia, et quamdam aeternitatis speciem praeferre, semper perseverans in affectu; non puerili modo amicos mutare aut laedere. Nemo autem detestabilior, quam qui amicum laeserit; nihilque magis animum torquet, quam vel deseri ab amico vel impugnari : sed eligendus est, et probandus, et tolerandus. Quatuor sunt gradus, quibus ad amicitiae perfectionem conscenditur: quorum primus est electio; secundus, probatio; tertius, admissio; quartus, rerum divinarum et humanarum cum quadam charitate et benevolentia summa consensio. Sunt vitia quaedam, quibus si quis fuerit involutus, non diu leges amicitiae vel jura servabit. Non enim ad amicitiam sunt idonei nimis iracundi, instabiles, suspiciosi, verbosi: quae quatuor in electione amici notanda sunt. Difficile est eum quem saepe iracundiae furor exagitat, non aliquando insurgere in amicum. Unde Ecclesiasticus: Est amicus qui odium et rixam et convicia denudabit (Eccli. VI, 9). Noli esse amicus homini iracundo, neque ambules cum viro furioso; ne sumas scandalum animae tuae (Prov. XXII, 24, 25). Sunt quidam ex naturali conspersione iracundi, qui tamen hanc ita comprimere et temperare solliciti sunt passionem, ut in quinque, quibus teste Scriptura amicitia dissolvitur atque corrumpitur, nunquam prosiliant; quamvis nonnunquam amicum sermone, vel actu, vel zelo nimio offendant. Tales tolerandi sunt: et cum nobis constet de affectu certitudo, si quis fuerit vel sermonis vel actionis excessus, amico indulgendum est; vel certe sine aliquo dolore, jucunde insuper, in quo excesserit commonendus.