|
Cum essem adhuc puer in scholis, et sociorum meorum me gratia plurimum
delectaret, inter mores et vitia quibus illa aetas periclitari solet,
tota se mens mea dedit affectui, et devovit amori: ita ut nihil mihi
dulcius, nihil jucundius, nihil utilius, quam amari et amare
videretur. Itaque inter diversos amores et amicitias fluctuans,
rapiebatur animus huc atque illuc; et verae amicitiae legem ignorans,
ejus saepe similitudine fallebatur. Tandem venit mihi in manus liber
quem de Amicitia Tullius scripsit, qui statim mihi et sententiarum
gravitate utilis, et eloquentiae suavitate dulcis apparebat. Et licet
nec ad illud amicitiae genus me videbam idoneum, gratulabar tamen
quamdam me amicitiae formulam reperisse, ad quam animi mei et
affectionum valerem revocare discursus. Cum vero placuit bono Domino
meo corrigere devium, elisum erigere, salubri contactu mundare
leprosum, relicta spe saeculi, ingressus sum monasterium: et statim
legendis sacris Litteris operam dedi, ubi mellifluum Christi nomen
meum sibi totum vindicavit affectum : ita quod nihil aliud potest mihi
sapidum esse vel lucidum.
|
|
