|
Diximus etiam intentionem esse probandam. Sunt plerique, qui in
rebus humanis nihil norunt bonum, nisi quod temporaliter fructuosum
sit. Hi amicos sicut boves suos diligunt, ex quibus aliquid boni se
sperant capturos: qui profecto germana et spirituali carent amicitia,
propter Deum et se expetenda; nec in se ipsis naturale contuentur
exemplar, ubi facile deprehenditur vis ejus qualis sit et quanta,
secundum formam quam sermo divinus praescripsit, Diliges, inquit,
proximum tuum sicut te ipsum (Matth. XXII, 39). Tunc erit
ipse quem diligis alter tu, si tuam in ipsum transfuderis charitatem.
|
“Non enim, ut ait Ambrosius, vectigalis est amicitia, sed plena
decoris, plena gratiae”
|
|
(De Offic. lib. 3, cap. 21).
Virtus est, non quaestus: quia pecunia non parturitur, sed gratia;
nec licitatione pretiorum, sed concertatione benevolentiae. Non debet
esse mercenaria, sed gratuita. Certiores sunt amicitiae inopum, quam
divitum, cum spem lucri sic tollit paupertas, ut augeat charitatem.
Divitibus plerique assentatorie gratificantur; erga pauperem nemo
simulator est: verum est quidquid defertur pauperi; ejus amicitia
invidia caret.
|
|
