|
Haec est igitur lex in amicitia, ut ab amicis honesta petamus, et pro
eis honesta faciamus, nec exspectemus ut rogemur: cunctatio semper
absit, studium semper adsit. Perde, inquit Salomon, pecuniam
propter amicum (Eccli. XXIX, 13). Si enim pecunia perdenda
est propter amicum, multo magis amici utilitatibus vel necessitatibus
conferenda. Sic igitur des amico, ut non improperes, non mercedem
exspectes, non frontem obducas, non vultum avertas, non deponas
oculos; sed serena facie, hilari vultu, sermone jucundo intercide
verba petentis: occurre benevolentia, ut non rogatus videaris
praestare quod petitur. Ingenuus animus nihil magis erubescendum
aestimat, quam rogare. Cum igitur tibi cum amico tuo esse debeat cor
unum et anima una, injuriosum est, si non sit et pecunia una. Sic se
sibi suaque impendant, ut qui dat, servet hilaritatem; qui accipit,
non perdat securitatem.
|
|
