|
Sunt in amicitia aliqua in quibus sibi adesse possunt amici. Primum
ut solliciti sint pro invicem, orent pro invicem, erubescant alter pro
altero, alter gaudeat pro altero, alterius lapsum ut suum doleat.
[Suo dilecto suus ille qui diligitur. Inter variabiles fortunae
casus et in varietate mutabilium, nihil utique a sapientibus potius,
benignius, suavius ac honestius aestimatur, quam veram amicitiam
invenire. Quod tenere diligimus, id videndi desiderio aestuamus. Ea
namque est vis amoris, ut oculus mentis offerat, quod ardentius mens
desiderat. Occurrunt enim notae tuae, verba tua melle condita.
Occurrit felicium noctium jucunditas, quae me mihi furantur, et
studio, et labori. In media namque lectione te somnio, in somnis
amplector te, in amplexibus te amitto, et te et somnio cum sua
fallacia discedente. Medere ergo desideriis, medere absentiae;
diligentem te dilige, sitque remedium id nostri furoris, ut sciant qui
te diligunt me amare. Minus enim amor habet amoris, ubi se sentit qui
diligit non amari. Amicorum enim est, invicem sua negotia agnoscere,
et suis opportunitatibus mutuam vicissitudinem impendere. Non est
amicus, qui amico non subvenit; nec etiam bonus socius, qui socii
adversum parum lugeat, alterius profectum non suum aestimet.] Quibus
modis impendi potest, erigat pusillanimem, suscipiat infirmum,
consoletur tristem, iratum sustineat. Sic oculos vereatur amici, ut
nihil quod inhonestum sit agere, nihil quod dedeceat loqui praesumat.
Nam quidquid ipse deliquerit, in amicum redundat.
|
|
