|
Quidquid suadendum est, ab amico facilius recipitur, et facilius
retinetur: cujus magna debet esse in suadendo auctoritas, cum nec
fides ejus dubia, nec adulatio sit suspecta. Non solum arguendi sunt
amici, sed si opus fuerit, objurgandi. Objurgandus est amicus, si
veritatem aspernatur, et obsequiis atque blanditiis in crimen
appellatur. Sed monitio acerbitate, objurgatio contumelia careat.
Ambrosius:
|
“Si quid vitii in amico deprehenderis, corripe occulte;
si te non audierit, corripe palam”
|
|
(De Off. lib. 3, cap.
21). Sunt enim bonae correptiones, et plerumque meliores quam
tacita amicitia: et si laedi se putet amicus, tu tamen corripe.
Tolerabiliora enim sunt amici vulnera, quam adulantium oscula
(Prov. XXVII, 6). Debet amicus amico compati et
condescendere, vitium ejus suum putare, corripere humiliter,
compatienter. Corripiat eum vultus tristior, et sermo dejectior.
Intercipiant verba lacrymae, ut non solum videat, sed et sentiat
correptionem ex amore, et non ex rancore procedere. Amicus amico se
ita conformet, ut ejus congruat qualitati: et cui in exteriori
adversitate debet adesse, multo magis spiritui occurrere. Moneri et
monere non repugnant , non adulatorie, non simulatorie, sed vere.
Nam simulator ore decipit amicum suum (Id. II, 9).
|
|
