|
Ego amicitiam nihil aliud credo , quam inter duos tantam voluntatum
societatem, ut nihil velit unus, quod alter nolit; sed tanta sit
inter utrosque in bonis malisque consensio, ut non species, non
census, non honor, non quidquam quod alterius sit, alteri denegetur
ad fruendum pro voluntate, et ad utendum : ut unusquisque sicut erga
se ipsum, sic afficiatur erga proximum, in omni officio et obsequio
quod rependant vicem, et fugiantur honores. Inter bonos oriri potest
amicitia, inter meliores proficere, consummari autem inter perfectos.
Quamdiu enim quemquam in studio malum delectat, et inhonesta honestis
praeponit, et ei voluptas gratior est puritate, temeritas
moderatione, adulatio correptione; quomodo ad amicitiam eum fas est
aspirare, cum ortus ejus ex virtutis opinione procedit? Foedus est
amor, nec amicitiae nomine dignus, quo turpe aliquid ab amico
exigitur: quod necesse est eum facere, qui necdum vitiis aut sopitis
aut depressis, ad quaelibet illicita vel illicitur, vel compellitur.
Nulla peccati est excusatio, si amici causa peccaveris. Jonadab
quoque amicus Ammon salubrius prohibuisset incestum, quam quod
potiretur optato, praebuisset consilium (II Reg. XIII, 5).
Nos bonum hominem dicimus, qui sobrie et juste et pie vivit in hoc
saeculo, nihil a quolibet inhonestum petit, nec rogatus praestat:
inter tales oriri potest et conservari amicitia.
|
|
