|
Ad interrogata de Virginis et Matris Domini resolutione temporali,
et assumptione perenni, quid intelligam responsurus, te, Deus
omnipotens Pater, voto supplici exoro, ut qui mandas nubibus, et
pluunt imbrem, qui tangis montes, et fumigant, qui aperis terram, et
germinat, quid dicam jubeas, quid proferam praebeas, ad quid dirigam
sermonem aperias. Venerabile est enim mihi, Domine, et praecordiis
meis reverendissimum, de matre Filii tui loqui, et de sanctissimo
corpore ejus linguam sermonibus occupare, quae sola meruit Deum et
hominem paritura suscipere, facta thronus Dei et aula regis aeterni,
secundum quod tu nos docuisti per sanctos Patriarchas tuos, Prophetas
et Apostolos, figuris et sermonibus: quibus credidimus, et certi
sumus; quia nunquam fefellisti, qui nec falli nec fallere novisti,
ostendens Filium tuum coaeternum tibi et consubstantialem incarnandum,
et incarnatum per virginis uterum, de quo carnem assumpsit qui
corporalia cuncta tecum creavit, auctor a ministratrice , et Deus ab
homine factus homo; ab ea naturam sumens, non originem, sanctificante
Spiritu sancto tuo in ea uterum humanum, et purificante atque mundante
ad conceptionem Filii tui, cujus dignitatis et gratiae effectum nec
cor concipere, nec lingua valet exprimere. Non enim nisi talis
conceptus talisque partus Deum decuerat, qui venerat redimere quos
voluit creare; creare praesertim majestate, redimere humilitate :
humilitatis naturam de sanctificato corpore sumens sanctam, et
immaculatam de immaculato. Ineffabilem enim sanctificationis gratiam
qui concipiendus praebuit, conceptus et natus non abstulit. Quae
quantum in corpore valuerit Virginis, illi soli notissimum est, qui
de ejus natura naturam suscepit quam condidit. Per quem te quaeso,
Domine, quia per illum bona cuncta tribuis, quae ut tribuas eligis,
ut me inoffense de tanta sanctitate loqui tribuas. Etsi non totum ut
est, quod impossibile omni linguae humanae est: tamen ipsum ex parte
quod est, dicatur ut est. Sonet ergo pretiosissimum vera
pretiositate, sanctissimum certa sanctitate, inaestimabilissimum
fidelissima veritate. Quae quia humanam rationem excedunt, Spiritus
tuus adsit, qui suo sacro spiramine inducat nos in omnem dicendorum
veritatem: ut quia de eo corpore et anima loquendum est, quod ipse
praeter naturalem usum sanctificavit, et gratiam contulit, non aliena
dicere patiatur, sed propria: ad laudem et gloriam tuam, Deus
omnipotens Pater, et ad honorem Filii tui per virginem nati, et
ejusdem Spiritus sancti Dei et Domini nostri, cum quo est tibi
regnum et imperium in omnia saecula saeculorum. Amen.
|
|
