|
Sed si dicimus eam mortis teneri vinculis, et resolutam in communem
putredinem, vermem ac cinerem: librandum est, si hoc conveniat tantae
sanctitati, tantae aulae Dei praerogativae. Scimus enim dictum primo
parenti, Quia pulvis es, et in pulverem ibis (Gen. III,
19). Quod si de morte dicitur, generalis est sententia; si de
resolutione in pulverem, hanc conditionem Christi caro evasit de carne
Mariae sumpta, quae corruptionem non sustinuit. De hoc enim scriptum
est per David prophetam dicentem, Quoniam non derelinques animam meam
in inferno, nec dabis sanctum tuum videre corruptionem (Psal. XV,
10). De quo autem sancto dictum sit, archangelus prodidit, qui ad
Mariam ait, Et quod nascetur ex te sanctum, vocabitur Filius Dei
(Luc. I, 35). Vere sanctum, et sanctum sanctorum: unde et
illa Sancta sanctorum dicuntur, quae illa servabant quibus ille
figurabatur, qui veraciter solus Sanctus sanctorum dicitur. Hic enim
est de quo idem archangelus Gabriel Danieli loquitur inter caetera
quae futura ostendit dicens, Et impleatur visio et prophetia, et
ungatur Sanctus sanctorum (Dan. IX, 24). Hic enim Sanctus
corruptionem non vidit, qui tertia die cum triumpho de inferis rediens
resurrexit. Caro ejus quae de Maria sumpta est, etsi mortua est ex
infirmitate, revixit ex Dei virtute. Sed hoc ille, qui quando
voluit mori, quando voluit resurgere, potuit. Excipitur ergo ab illa
generali sententia de virgine sumpta natura. Quod si non Mariae
congruit, congruit tamen filio quem genuit.
|
|
