|
Quod me dicere multarum consideratio rerum invitat: quarum et illa
quidem est, quam suis aliquando ministris ipsa Veritas ait, Qui mihi
ministrat, me sequatur: et ubi sum ego, illic et minister meus erit
(Joan. XII, 26). Si enim haec est generalis sententia omnium
per fidem et piam operationem Christo ministrantium, quanto magis et
quomodo specialiter Mariae? Mariam namque operis exhibitione et fidei
rigidissima veritate ministram Christi fuisse, omnis qui sanum sapit
intelligit. Absque dubio enim opere ministratrix exstitit, quae hunc
in utero gessit, partuque profusum aluit et fovit, atque, ut
Evangelium ait, in praesepio reclinavit (Luc. II, 7), et a
facie Herodis fugiens in Aegyptum abscondit (Matth. II, 13),
et omnem infantiam ejus matris affectu prosecuta est; ita ut usque ad
crucem, in qua filium jam virum perfectum vidit pendentem, ab ejus
indubitanter non recesserit consectatu, non solum gressibus pedum
tanquam pro reverentia Domini, verum etiam imitationis affectu.
Maria ergo ministratrix Christi specialium operum qualitatibus sicut
devotissima exstitit; ita absque dubio religionis fide et verae
credulitatis charitate secutrix fuit. Non enim potuit divinitatis ejus
nisi esse credula, quae se noverat hunc non virili semine secundum
ordinem naturae, sed divino spiramine nuntiante Archangelo
concepisse: videns semper famulantium Angelorum ei adesse
frequentiam, ut concepto et nato, quando videlicet facta est cum
Angelo multitudo coelestis exercitus clamantium et dicentium, Gloria
in altissimis Deo, et in terra pax hominibus bonae voluntatis (Luc.
II, 14): et in Aegyptum fugituro, atque inde iterum redituro:
quibus liquido cognoscere potuit, quia talia obsequia non nisi Deum
decuerant. Unde et stellae annuntiatio, et Magorum de longissimis
partibus insperata adductio, maximum illi exstitit indicium veritatis.
Similiter et Simeonis et Annae prophetali dignitate insolitus
caeteris et huic specialis occursus. Quae omnia profecto Maria
conservans, his cunctis altius ad fidem roborata, pio corde
conferebat: in tantum ut omnino non nutabunda, sed certa de filii
potestate, tanquam de Dei vera virtute, deficiente in nuptiis vino
dixerit, Vinum non habent (Joan. II, 3): sciens plane hoc
illum potuisse, quod eum mox contigit divino miraculo complevisse.
Ecce igitur Maria fide et opere Christi ministratrix, et devota
usque ad ejus mortem secutrix, non plus gressu quam imitationis, ut
credendum est, affectu: si ibi non fuerit, ubi Christus ministros
suos vult esse; ubi ergo erit? Et si ibi, numquid aequali gratia?
Et si aequali gratia, ubi aequa Dei censura, qui unicuique reddit
secundum sua merita? Si ergo merito Mariae viventi prae omnibus
donata est gratia, mortuae erit minuenda? Absit: quia si omnium
sanctorum mors est pretiosa, Mariae sane est pretiosissima: quam
tanta comitata est gratia, ut mater Dei dicatur, et sit.
|
|
