|
8. Quapropter inter nos et ipsos quodam modo
cardinales Donatistas, quorum episcopus apud Carthaginem Primianus
est, jam de hac re nulla est controversia. Voluit enim Deus per
Maximianistas eam finiri, ut quod charitate suadente nolebant,
exemplo suo cogente fateantur. Sed adhuc propterea inde disputamus,
ne illi sibi videantur aliquid dicere, qui nec istis communicant, qui
apud se potius, quanto pauciores, tanto sinceriores Donatistas
remansisse contendunt. Qui si Maximianistae soli essent, nec ipsorum
salutem contemnere deberemus. Quanto ergo magis quia eadem pars
Donati in multa minutissima frusta concisa est, quae omnes minutae
particulae hanc unam multo grandiorem, in qua Primianus est, de
recepto Maximianistarum Baptismo reprehendunt, et singulae conantur
asserere, apud se tantummodo verum Baptismum remansisse, nec omnino
esse alibi, nec in toto orbe terrarum qua Ecclesia catholica
expanditur, nec in ipsa grandiore parte Donati, nec in caeteris
praeter se unam ex minutissimis partibus? Quae omnes particulae si
advertere voluerint vocem non hominis, sed ipsius manifestissimae
veritatis, et animosum spiritum suae perversitatis edomare, non utique
ad partem Donati majorem, de qua praecisa praecisae sunt, sed ad
ipsam viriditatem radicis Catholicae de ariditate propria revertentur.
Omnes quippe isti ubi contra nos non sunt, pro nobis sunt: ubi autem
nobiscum non colligunt, spargunt.
|
|
