|
23. Dicit aliquis: Nihilne ergo
interest, si duo in errore pari atque malitia constituti sint, nec
vita nec corde mutato, alius eorum foris, alius intus baptizetur?
Fateor interesse: ille enim pejor est qui etiam foris baptizatur, non
eo quod baptizatur, sed eo quod foris est; est enim etiam ipsius
divisionis nec nullum nec parvum malum: si tamen ille qui intus
baptizatur, non propter aliquod terrenum aut temporale commodum intus
esse voluit, sed quod unitatem Ecclesiae toto orbe diffusae schismatum
concisionibus praetulit; alioquin etiam ipse inter illos qui foris sunt
deputandus est. Constituamus ergo duos aliquos isto modo: unum
eorum, verbi gratia, id sentire de Christo quod Photinus opinatus
est, et in ejus haeresi baptizari extra Ecclesiae catholicae
communionem; alium vero hoc idem sentire, sed in Catholica
baptizari, existimantem ipsam esse catholicam fidem. Istum nondum
haereticum dico, nisi manifestata sibi doctrina catholicae fidei
resistere maluerit, et illud quod tenebat elegerit; quod antequam
fiat, manifestum est illum qui foris baptizatus est esse pejorem.
Itaque in hoc sola falsa opinio, in illo autem etiam ipsa divisio
corrigenda est; sed in neutro ipsorum Sacramenti veritas repetenda.
Quod si quisquam idem sentiat quod illi, et esse noverit haeresim ab
unitate catholica separatam ubi hoc docetur et discitur, sed alicujus
saecularis emolumenti causa in catholica unitate baptizari voluerit,
vel in ea baptizatus propter hoc exire inde noluerit; non solum
separatus habendus est, verum etiam tanto sceleratius, quanto magis
errori haeresis et divisioni unitatis fallaciam simulationis adjungit.
Quamobrem cujusque hominis pravitas, quanto periculosior et tortuosior
est, tanto instantius et operosius corrigenda est: nec ideo tamen si
quid habet integrum, praesertim non suum, sed Dei, propter
pravitatem ejus vel nullum putandum est, vel eodem modo vituperandum,
vel ejus pravitati tribuendum, ac non illius largitati, qui etiam
fornicanti a se animae, et eunti post amatores suos dedit panem suum,
et vinum suum, et oleum suum, et alia vel alimenta vel ornamenta,
quae nec a se ipsa, nec ab ejus amatoribus ei sunt, sed ab illo qui
eam miserans ubique voluit ad quem redeat admonere (Osee II,
5-7).
|
|
