|
10. Nam revera illud quod quidam Cypriani
disputationibus opponebant, quod Apostolus ait, Verumtamen omni
modo, sive per occasionem, sive per veritatem Christus annuntietur
(Philipp. I, 18), recte Cyprianus refellit, ostendens ad
causam haereticorum non pertinere; quoniam de his dicebat Apostolus,
qui cum malevola invidia, sua quaerentes interius versabantur:
Christum quidem annuntiabant, sicut se habet veritas qua Christo
credimus, sed non eo animo quo a bonis evangelistis illius columbae
filiis annuntiabatur. Neque enim de haereticis, inquit, aut de eorum
Baptismo loquebatur in Epistola sua Paulus, ut aliquid quod ad hanc
rem pertineat posuisse ostendatur. Loquebatur de fratribus sive
inordinate et contra ecclesiasticam disciplinam ambulantibus, sive
evangelicam veritatem de Dei timore servantibus. Et quosdam ex eis
posuit verbum Dei constanter atque intrepide locutos, quosdam vero in
invidia et dissensione versatos; quosdam servasse circa se benevolam
charitatem, alios vero habuisse malevolam dissensionem: sed tamen
omnia se patienter sustinere, dummodo sive in veritate, sive per
occasionem nomen Christi, quod Paulus praedicabat, ad plurimorum
notitiam perveniret, et nova adhuc ac rudis sermonis seminatio
loquentium praedicatione crebresceret. Porro aliud est eos qui intus
in Ecclesia sunt, in nomine Christi loqui: aliud eos qui foris
sunt, et contra Ecclesiam faciunt, in nomine Christi baptizare
(Epist. 73, ad Jubaianum). Haec verba Cypriani admonere nos
videntur, ut distinguamus inter eos qui mali foris sunt, et eos qui
intus mali sunt. Et illos de quibus dicit Apostolus, quod
Evangelium non caste et per invidiam annuntiarent, intus fuisse
dicit, et verum dicit. Hoc tamen puto me non temere dicere: Si
foris nemo potest aliquid habere quod Christi est, nec intus quisquam
potest aliquid habere quod diaboli est. Si enim hortus ille clausus
potuit habere spinas diaboli, cur non et extra hortum potuit manare
fons Christi? Si autem non potuit, unde in his qui intus erant etiam
ipsius apostoli Pauli temporibus tantum malum invidiae, et malevolae
dissensionis? Haec enim verba Cypriani sunt. An forte invidia et
malevola dissensio parvum malum est? Quomodo ergo isti erant in
unitate, qui non erant in pace? Vox enim non mea aut alicujus
hominis, sed ipsius Domini; nec per homines, sed per Angelos sonuit
nato Christo: Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus
bonae voluntatis (Luc. II, 14). Quod utique nato in terris
Christo non sonaret ore angelico, nisi Deus hoc vellet intelligi,
eos esse in unitate corporis Christi, qui sunt in pace Christi: eos
autem esse in pace Christi, qui sunt bonae voluntatis. Porro sicut
in benevolentia bona voluntas, sic in malevolentia mala voluntas est.
|
|
