|
11. Jam vero ipsa invidia, quae non
potest esse nisi malevola, quantum malum est? Non quaeramus alios
testes: sufficit nobis ipse Cyprianus, per quem tam multa de zelo et
livore Dominus veracissima intonuit, et salubria praecepit. Legamus
ergo epistolam Cypriani de zelo et livore, et videamus quantum malum
sit invidere melioribus, cujus mali originem ab ipso diabolo exstitisse
memorabiliter docet: Zelare, inquit, quod bonum videas, et invidere
melioribus, leve apud quosdam, et modicum crimen videtur, fratres
dilectissimi. Deinde paulo post, cum ejus mali caput atque originem
quaereret: Hinc diabolus, inquit, inter initia statim mundi, et
periit primus et perdidit. Et paulo post: Quale malum est, inquit,
fratres dilectissimi, quo angelus cecidit, quo circumveniri et
subverti alta illa et praeclara sublimitas potuit, quo deceptus est
ipse qui decepit? Exinde invidia grassatur in terris, dum livore
periturus magistro perditionis obsequitur, dum diabolum qui zelat
imitatur, sicut scriptum est,
|
“Invidia diaboli mors intravit in
orbem terrarum; imitantur ergo illum qui sunt ex parte ejus”
|
|
(Sap.
II, 24, 25). Haec verba Cypriani in epistola populis nota,
quam vera, quam fortia sint recognoscimus. Vere decuit Cyprianum de
zelo et livore et arguere graviter et monere, a quo tam mortifero malo
cor ejus penitus alienum tanta charitatis abundantia comprobavit: qua
vigilantissime custodita, cum collegis suis non malevole de Baptismo
diversa sentientibus, nec ipse malevola contentione, sed humana
tentatione aliter sapiens, quod illi Deus in charitate perseveranti
cum vellet postea revelaret (Philipp. III, 15), in
communionis unitate permansit, aperte dicens: Neminem judicantes,
neque a jure communionis aliquem, si diversum senserit, amoventes.
Neque enim quisquam nostrum episcopum se episcoporum constituit, aut
tyrannico terrore ad obsequendi necessitatem collegas suos adigit (In
concilio Carthaginensi). Et in fine hujus epistolae: Haec tibi
breviter , inquit, pro nostra mediocritate rescripsimus, frater
charissime, nemini praescribentes aut praejudicantes, quominus
unusquisque episcoporum quod putat faciat, habens arbitrii sui liberam
potestatem. Nos, quantum in nobis est, propter haereticos cum
collegis et coepiscopis nostris non contendimus, cum quibus divinam
concordiam et dominicam pacem tenemus; maxime cum et Apostolus dicat,
|
“Si quis autem putaverit contentiosus esse, nos talem consuetudinem
non habemus, neque Ecclesia Dei”
|
|
(I Cor. XI, 16).
Servatur a nobis patienter et leniter charitas animi, collegii honor,
vinculum fidei, concordia sacerdotii. Propter hoc etiam libellum nunc
de Bono Patientiae, quantum valuit nostra mediocritas, permittente
et inspirante Domino conscripsimus, quem ad te pro mutua dilectione
transmisimus (Epist. 73, ad Jubaianum).
|
|
