|
31. Ad Pompeium etiam scribit
Cyprianus de hac eadem re, ubi aperte indicat Stephanum, quem
Romanae Ecclesiae episcopum tunc fuisse didicimus, non solum sibi ad
ista non consensisse, verum etiam contra scripsisse atque praecepisse.
Qui utique Stephanus non propterea communicavit haereticis, quia
Baptisma Christi quod in eorum perversitate integrum mansisse
cognovit, improbare non ausus est. Nam si non habent Baptismum qui
de Deo prava sentiunt, hoc posse et intus accidere, jam satis, ut
arbitror, disputatum est; Apostoli autem nihil quidem exinde
praeceperunt: sed consuetudo illa quae opponebatur Cypriano, ab eorum
traditione exordium sumpsisse credenda est, sicut sunt multa quae
universa tenet Ecclesia, et ob hoc ab Apostolis praecepta bene
creduntur, quanquam scripta non reperiantur.
32. At enim scriptum est de haereticis quod a semetipsis damnati
sunt (Tit. III, 11). Quid ergo, et illi non a semetipsis
damnati sunt, quibus dictum est: In quo enim alterum judicas,
temetipsum condemnas? His autem dicit Apostolus: Qui praedicas non
furandum, furaris (Rom. II, 1, 21), etc.. Et tales
profecto erant illi, qui cum essent episcopi et cum ipso Cypriano in
unitate catholica constituti, fundos insidiosis fraudibus rapiebant,
praedicantes utique populis Apostoli verba dicentis, Neque rapaces
regnum Dei possidebunt (I Cor. VI, 10).
33. Quapropter ipsius etiam epistolae quae ad Pompeium scripta
est, caeteras sententias ex eisdem regulis breviter percurrere non
morabor. Contra mandatum Dei esse, quod venientes ab haereticis, si
jam illic Baptismum Christi acceperunt, non baptizantur, qua
Scripturarum auctoritate sanctarum ostenditur? Sed plane ostenditur
multos pseudochristianos, quamvis non habeant eamdem charitatem cum
sanctis, sine qua nihil prosunt quaecumque sancta habere potuerint,
Baptismum tamen communem habere cum sanctis: quod jam satis atque
uberrime demonstratum est. Ecclesiam et Spiritum et Baptisma,
dicit, ab invicem non posse separari, et ideo qui ab Ecclesia
separati sunt et a Spiritu sancto, etiam a Baptismo vult intelligi
separatos. Quod si ita est, cum quisque in Ecclesia catholica
Baptismum acceperit, tamdiu in eo manet, quamdiu in Ecclesia et ipse
manet: si autem inde discesserit, discedit a Baptismo; quod non ita
est. Nam ideo redeunti non redditur, quia cum discederet, non
amisit. Quemadmodum autem Spiritum sanctum sicut habent filii
dilecti, non habent filii maligni, et tamen Baptismum habent: sic et
Ecclesiam sicut habent Catholici, non habent haeretici, et tamen
Baptismum habent. Nam Spiritus sanctus disciplinae fugiet fictum
(Sap. I, 5), nec tamen eum fugiet Baptismus. Itaque sicut
potest Baptisma esse et unde se aufert Spiritus sanctus; ita potest
esse Baptisma ubi non est Ecclesia. Manus autem impositio, si non
adhiberetur ab haeresi venienti, tanquam extra omnem culpam esse
judicaretur: propter charitatis autem copulationem, quod est maximum
donum Spiritus sancti, sine quo non valent ad salutem quaecumque alia
sancta in homine fuerint, manus haereticis correctis imponitur.
|
|
