|
4. Sed quia nunc, ut dicere coeperam, cum
Cypriani litteris sermocinari instituimus; non, ut arbitror, etiam
illi, si adesset, viderer pertinaciter atque obstinate contra fratres
et consacerdotes pro haereticis reluctari, cum acciperet tanta ista
quae nos movent, cur etiam apud haereticos in suo maligno errore
perversos, Baptismum tamen Christi per se ipsum reverendissimum atque
sanctissimum esse posse credamus. Cumque et ipse testetur, cujus
nobis testimonium ponderis magni est, sic eos admitti in praeteritum
solitos: quisquis ejus sermone commotus, haereticos denuo baptizandos
esse non dubitat; eos quibus hoc propter tanta quae contradicuntur,
nondum persuasum est, tales esse deputet, quales in praeteritum
fuerunt, qui baptizatos in haeresi solo proprio errore correcto
simpliciter admiserunt, et cum eis per unitatis vinculum salvi esse
potuerunt. Quisquis autem et de praeterita Ecclesiae consuetudine,
et de posteriore robore plenarii concilii, et tot tantisque sanctarum
Scripturarum testimoniis, et ipsius Cypriani multis documentis, et
perspicuis rationibus veritatis, intelligit Christi Baptismum verbis
evangelicis consecratum non fieri cujuslibet hominis perversitate
perversum; eodem unitatis vinculo intelligat salvos esse potuisse,
quibus aliud salva charitate tunc visum est: ac per hoc simul oportet
intelligat, eos quos nulla zizania, nulla palea, si ipsi frumenta
esse voluissent, in societate Ecclesiae toto orbe diffusae poterant
maculare, et ideo nulla existente causa divortii se ab eodem unitatis
vinculo disruperunt; quodlibet illorum duorum verum sit, sive quod
Cyprianus tunc sensit, sive quod Catholicae universitas unde ille non
recessit obtinuit; foris apertissime constitutos in manifesto
sacrilegio schismatis salvos esse non posse, et omnia quae habent de
divinis Sacramentis et liberalitate unius legitimi viri, quamdiu tales
sunt, ad eorum confusionem potius quam ad salutem valere.
|
|
