|
1. Poterat jam fortasse sufficere,
quod toties repetitis rationibus, et multipliciter disputando versatis
atque tractatis, adjunctis etiam divinarum Scripturarum documentis,
et ipsius Cypriani tot testimoniis suffragantibus, jam etiam corde
tardiores, quantum existimo, intelligunt Baptismum Christi nulla
perversitate hominis, sive dantis, sive accipientis, posse violari.
Nec ob aliud illis temporibus, quando ista quaestio contra veterem
consuetudinem disputationibus salva charitate atque unitate
altercantibus discutiebatur, visum est quibusdam etiam egregiis viris
antistitibus Christi, inter quos praecipue beatus Cyprianus
eminebat, non esse posse apud haereticos vel schismaticos Baptismum
Christi, nisi quia non distinguebatur Sacramentum ab effectu, vel
usu Sacramenti. Et quia ejus effectus atque usus in liberatione a
peccatis et cordis rectitudine apud haereticos non inveniebatur, ipsum
quoque Sacramentum non illic esse putabatur. Sed convertentibus
oculos ad interioris paleae multitudinem, cum et hi qui in ipsa unitate
perversi sunt et perdite vivunt, appareant remissionem peccatorum nec
dare posse nec habere; quia non malignis, sed bonis filiis dictum
est, Si cui dimiseritis peccata, dimittentur ei; si cui tenueritis,
tenebuntur (I Joan. XX, 23): habere tamen, et dare, et
accipere Baptismi Sacramentum, satis eluxit pastoribus Ecclesiae
catholicae toto orbe diffusae, per quos postea plenarii concilii
auctoritate originalis consuetudo firmata est; etiam ovem, quae foris
errabat, et dominicum characterem a fallacibus depraedatoribus suis
foris acceperat, venientem ad christianae unitatis salutem, ab errore
corrigi, a captivitate liberari, a vulnere sanari, characterem tamen
in ea dominicum agnosci potius quam improbari: quandoquidem ipsum
characterem multi et lupi et lupis infigunt, qui videntur quidem intus
esse, verumtamen ad illam ovem, quae etiam ex multis una est, non
pertinere, morum suorum fructibus convincuntur, in quibus in finem
usque perdurant: quia secundum praescientiam Dei, sicut multae oves
errant exterius, sic multi lupi insidiantur interius; inter quos tamen
novit Dominus qui sunt ejus, qui non audiunt vocem nisi pastoris,
etiam cum clamat per similes Pharisaeorum, de quibus dictum est,
Quae dicunt, facite (Matth. XXIII, 3).
2. Sicut enim homo spiritualis habens finem praecepti, id est,
charitatem de corde puro et conscientia bona et fide non ficta (I
Tim. I, 5), potest aliquid ex corpore quod adhuc corrumpitur et
aggravat animam (Sap. IX, 15), minus liquide cernere, et
aliter sapere quod in eadem charitate permanenti Deus cum voluerit
revelabit (Philipp. III, 15): sic in homine carnali atque
perverso potest aliquod bonum et utile reperiri, quod aliunde sit, non
ex ipso. Nam ut in palmite fructuoso invenitur aliquid quod purgandum
sit, ut majorem fructum ferat; ita et in arundine sterili atque arida
vel alligata solet uva pendere. Et ideo sicut stultum est fructiferi
palmitis purgamenta diligere, commode autem facit qui poma suavia
ubicumque suspensa non respuit: ita quisquis ab unitate praecisus
propterea rebaptizat, quia Cypriano visum est ab haereticis venientes
denuo baptizari oportere; laudanda in tanto viro aversatur, et
emendanda sectatur, nec ea ipsa quae sectatur assequitur. Ille enim
dum zelo Dei graviter detestatur eos qui se ab unitate separaverunt,
etiam ab ipso Baptismo separatos esse arbitratus est: isti autem parum
sceleris putantes, quod ipsi a Christi unitate separati sunt, etiam
Baptismum ejus illic non esse, et secum exiisse contendunt. Tam ergo
longe sunt a fecunditate Cypriani, ut nec purgamentis ejus aequentur.
|
|
