|
103. Sed jam, ut existimo, tempus est
hos etiam libros de quaestione Baptismi debito fine concludere: ubi
nobis ostendit Dominus Deus noster per pacificum episcopum
Cyprianum, et illos qui ei consenserunt, quantum sit catholica unitas
diligenda, ut in eo quod aliter sapiebant, donec id quoque Deus
revelaret (Philipp. III, 15); tolerarent potius diversa
sentientes, quam se ab eis nefario schismate separarent: ubi
Donatistarum prorsus ora clauduntur, etiamsi de Maximianistis nihil
dicamus. Si enim mali bonos in unitate contaminant, nullam jam
Ecclesiam, cui sociaretur, vel ipse Cyprianus invenit. Si autem
mali bonos in unitate non maculant, nullam causam separationis
sacrilegus donatista proponit. Baptismum autem si habent et tradunt
alii tam multi qui operantur opera carnis, qualia qui agunt, regnum
Dei non possidebunt (Galat. V, 19-21); habent ac tradunt et
haeretici, qui inter illa opera numerati sunt, quod quia recedendo non
amiserunt, et tradere manendo potuerunt: sed tam infructuose atque
inutiliter tales talibus, quam et illi caeteri pares eorum , in eo
quod regnum Dei non possidebunt. Et quemadmodum illis correctis
Baptisma non incipit adesse quod deerat, sed prodesse quod inerat;
sic et haereticis. Unde Cyprianus, et qui cum eo senserunt,
catholicae Ecclesiae, quam noluerunt praecidere, non potuerunt
praescribere. Quod vero aliter sapuerunt, non expavescimus, quia cum
eis veneramur et Petrum: quod autem ab unitate non recesserunt,
gaudemus, quia cum eis aedificamur in petra.
|
|
