|
Sed enim multi etiam Christiani interfecti sunt, multi multarum
mortium foeda varietate consumpti. Hoc si aegre ferendum est, omnibus
qui in hanc vitam procreati sunt, utique commune est. Hoc scio,
neminem fuisse mortuum, qui non fuerat aliquando moriturus. Finis
autem vitae tam longam quam brevem vitam hoc idem facit. Neque enim
aliud melius, et aliud deterius; aut aliud majus, et aliud brevius
est, quod jam pariter non est. Quid autem interest, quo mortis
genere vita ista finiatur, quando ille cui finitur, iterum mori non
cogitur? Cum autem unicuique mortalium sub quotidianis vitae hujus
casibus innumerabiles mortes quodammodo comminentur, quamdiu incertum
est, quaenam earum ventura sit; quaero utrum satius sit, unam perpeti
moriendo, an omnes timere vivendo. Nec ignoro quam inertius eligatur
diu vivere sub timore tot mortium, quam semel moriendo nullam deinceps
formidare. Sed aliud est quod carnis sensus infirmiter pavidus
refugit, aliud quod mentis ratio diligenter enucleata convincit Mala
mors putanda non est, quam bona vita praecesserit: neque enim facit
malam mortem, nisi quod sequitur mortem. Non itaque multum curandum
est eis, qui necessario morituri sunt, quid accidat ut moriantur; sed
moriendo quo ire cogantur. Cum igitur Christiani noverint longe
meliorem fuisse religiosi pauperis mortem inter lingentium canum
linguas, quam impii divitis in purpura et bysso (Luc. XVI,
19-31); horrenda illa genera mortium quid mortuis obfuerunt, qui
bene vixerunt.
|
|
