|
Ac per hoc et quae se occiderunt, ne quidquam hujusmodi paterentur,
quis humanus affectus eis nolit ignosci? et quae se occidere
noluerunt, ne suo facinore alienum flagitium devitarent, quisquis eis
hoc crimini dederit, ipse crimine insipientiae non carebit .
[XVII.] Nam utique si non licet privata potestate hominem
occidere vel nocentem, cujus occidendi licentiam lex nulla concedit:
profecto etiam qui se ipsum occidit, homicida est; et tanto fit
nocentior, cum se occiderit, quanto innocentior in ea causa fuit, qua
se occidendum putavit. Nam si Judae factum merito detestamur, eumque
veritas judicat, cum se laqueo suspendit, sceleratae illius
traditionis auxisse potius quam expiasse commissum; quoniam Dei
misericordiam desperando exitiabiliter poenitens, nullum sibi salubris
poenitentiae locum reliquit (Matth. XXVII, 3): quanto magis
a sua nece se abstinere debet qui tali supplicio quod in se puniat, non
habet? Judas enim cum se occidit, sceleratum hominem occidit: et
tamen non solum Christi, verum etiam suae mortis reus finivit hanc
vitam; quia licet propter suum scelus, alio suo scelere occisus est.
[XVIII.] Cur autem homo, qui mali nihil fecit, sibi male
faciat, et se ipsum interficiendo hominem interficiat innocentem, ne
alium patiatur nocentem; atque in se perpetret peccatum proprium, ne
in eo perpetretur alienum?
|
|
