|
Neque enim frustra in sanctis canonicis Libris nusquam nobis divinitus
praeceptum permissumve reperiri potest, ut vel ipsius adipiscendae
immortalitatis, vel ullius carendi cavendive mali causa, nobismetipsis
necem inferamus. Nam et prohibitos nos esse intelligendum est, ubi
Lex ait, Non occides: praesertim quia non addidit, proximum tuum:
sicut falsum testimonium cum vetaret, Falsum, inquit, testimonium
non dices adversus proximum tuum (Exod. XX, 13, 16). Nec
ideo tamen si adversus se ipsum quisquam falsum testimonium dixerit, ab
hoc crimine se putaverit alienum. Quoniam regulam diligendi proximum a
semetipso dilector accepit; quandoquidem scriptum est, Diliges
proximum tuum tanquam te ipsum (Matth. XXII, 39). Porro si
falsi testimonii non minus reus est qui de se ipso falsum fatetur, quam
si adversus proximum hoc faceret; cum in eo praecepto, quo falsum
testimonium prohibetur, adversus proximum prohibeatur, possitque non
recte intelligentibus videri non esse prohibitum ut adversus se ipsum
quisque falsus testis assistat: quanto magis intelligendum est, non
licere homini se ipsum occidere, cum in eo, quod scriptum est, Non
occides, nihilo deinde addito, nullus, nec ipse utique cui
praecipitur, intelligatur exceptus? Unde quidam hoc praeceptum etiam
in bestias ac pecora conantur extendere, ut ex hoc nullum etiam illorum
liceat occidere . Cur non ergo et herbas, et quidquid humo radicitus
alitur ac figitur? nam et hoc genus rerum, quamvis non sentiat,
dicitur vivere; ac per hoc potest et mori; proinde etiam, cum vis
adhibetur, occidi. Unde et Apostolus, cum de hujuscemodi seminibus
loqueretur, Tu, inquit, quod seminas, non vivificatur, nisi
moriatur (I Cor. XV, 36). Et in Psalmo scriptum est,
Occidit vites eorum, in grandine (Psal. LXXVII, 47).
Num igitur ob hoc, cum audimus, Non occides, virgultum vellere
nefas ducimus, et Manichaeorum errori insanissime acquiescimus? His
igitur deliramentis remotis, cum legimus, Non occides, si propterea
non accipimus hoc dictum esse de frutectis, quia nullus est eis
sensus; nec de animantibus irrationalibus , volatilibus,
natatilibus, ambulatilibus, reptilibus, quia nulla nobis ratione
sociantur, quam non eis datum est nobiscum habere communem; unde
justissima ordinatione Creatoris et vita et mors eorum nostris usibus
subditur: restat ut de homine intelligamus, quod dictum est, Non
occides: nec alterum ergo, nec te . Neque enim qui se occidit,
aliud quam hominem occidit.
|
|
