|
Sed tamen etiam illi praeter Lucretiam, de qua supra satis quod
videbatur diximus, non facile reperiunt de cujus auctoritate
praescribant, nisi illum Catonem, qui se Uticae occidit : non quia
solus id fecit, sed quia vir doctus et probus habebatur , ut merito
putetur recte etiam fieri potuisse vel posse quod fecit. De cujus
facto quid potissimum dicam; nisi quod amici ejus etiam docti quidam
viri, qui hoc fieri prudentius dissuadebant, imbecillioris quam
fortioris animi facinus esse censuerunt, quo demonstraretur non
honestas turpia praecavens, sed infirmitas adversa non sustinens? Hoc
et ipse Cato in suo charissimo filio indicavit. Nam si turpe erat sub
victoria Caesaris vivere, cur auctor hujus turpitudinis pater filio
fuit, quem de Caesaris benignitate omnia sperare praecepit? cur non
et illum secum coegit ad mortem? Nam si eum filium, qui contra
imperium in hostem pugnaverat, etiam victorem laudabiliter Torquatus
occidit ; cur victus victo filio pepercit Cato, qui non pepercit
sibi? an turpius erat contra imperium esse victorem, quam contra decus
ferre victorem? Nullo modo igitur Cato turpe esse judicavit, sub
victore Caesare vivere; alioquin ab hac turpitudine paterno ferro
filium liberaret. Quid est ergo, nisi quod filium quantum amavit,
cui parci a Caesare et speravit et voluit; tantum gloriae ipsius
Caesaris, ne ab illo etiam sibi parceretur, ut ipse Caesar dixisse
fertur, invidit ; aut, ut aliquid nos mitius dicamus, erubuit?
|
|
