|
Nam quando illa quiesceret in superbissimis mentibus, donec
continuatis honoribus ad potestatem regiam perveniret? Honorum porro
continuandorum facultas non esset, nisi ambitio praevaleret. Minime
autem praevaleret ambitio, nisi in populo avaritia luxuriaque
corrupto. Avarus vero luxuriosusque populus secundis rebus effectus
est, quas Nasica ille providentissime cavendas esse censebat, quando
civitatem hostium maximam, fortissimam, opulentissimam nolebat
auferri; ut timore libido premeretur, libido pressa non luxuriaretur,
luxuriaque cohibita nec avaritia grassaretur: quibus vitiis obseratis,
civitati utilis virtus floreret et cresceret, eique virtuti libertas
congrua permaneret. Hinc etiam erat, et ex hac providentissima
patriae charitate veniebat, quod idem ipse vester pontifex maximus, a
senatu temporis illius (quod saepe dicendum est) electus sine ulla
sententiarum discrepantia vir optimus, caveam theatri senatum
construere molientem, ab hac dispositione et cupiditate compescuit;
persuasitque oratione gravissima, ne Graecam luxuriam virilibus
patriae moribus paterentur obrepere, et ad virtutem labefactandam
enervandamque Romanam peregrinae consentire nequitiae: tantumque
auctoritate valuit, ut ejus verbis commota senatoria providentia,
etiam subsellia, quibus ad horam congestis in ludorum spectaculo jam
uti civitas coeperat, deinceps prohiberet apponi . Quanto studio iste
ab urbe Roma ludos ipsos scenicos abstulisset, si auctoritati eorum,
quos deos putabat, resistere auderet; quos esse noxios daemones non
intelligebat, aut si intelligebat, placandos etiam ipse potius quam
contemnendos existimabat. Nondum enim fuerat declarata Gentibus
superna doctrina, quae fide cor mundans, ad coelestia vel
supercoelestia capessenda, humili pietate humanum mutaret affectum, et
a dominatu superborum daemonum liberaret.
|
|
