|
O mentes amentes! quis est hic tantus, non error, sed furor, ut
exitium vestrum (sicut audivimus) plangentibus orientalibus populis,
et maximis civitatibus in remotissimis terris publicum luctum
moeroremque ducentibus, vos theatra quaereretis, intraretis,
impleretis, et multo insaniora, quam fuerant antea, faceretis? Hanc
animorum labem ac pestem hanc probitatis et honestatis eversionem vobis
Scipio ille metuebat, quando construi theatra prohibebat, quando
rebus prosperis vos facile corrumpi atque everti posse cernebat, quando
vos ab hostili terrore securos esse nolebat. Neque enim censebat ille
felicem esse rempublicam stantibus moenibus, ruentibus moribus. Sed
in vobis plus valuit quod daemones impii seduxerunt, quam quod homines
providi praecaverunt. Hinc est quod mala quae facitis, vobis imputari
non vultis; mala vero quae patimini, christianis temporibus
imputatis. Neque enim in vestra securitate pacatam rempublicam, sed
luxuriam quaeritis impunitam, qui depravati rebus prosperis, nec
corrigi potuistis adversis. Volebat vos ille Scipio terreri ab
hoste, ne in luxuriam flueretis; vos nec contriti ab hoste luxuriam
repressistis: perdidistis utilitatem calamitatis, et miserrimi facti e
s, et pessimi permansistis.
|
|
