|
Sed adhuc quaedam mihi dicenda sunt adversus eos, qui Romanae
reipublicae clades in religionem nostram referunt, qua diis suis
sacrificare prohibentur. Commemoranda enim sunt quae et quanta
occurrere potuerint, vel satis esse videbuntur, mala quae illa civitas
pertulit, vel ad ejus imperium pertinentes provinciae, antequam eorum
sacrificia prohibita fuissent: quae omnia procul dubio nobis
tribuerent, si jam vel illis clareret nostra religio, vel ita eos a
sacris sacrilegis prohiberet. Deinde monstrandum est, quos eorum
mores, et quam ob causam verus Deus ad augendum imperium adjuvare
dignatus est, in cujus potestate sunt regna omnia; quamque nihil eos
adjuverint hi, quos deos putant, quin potius quantum decipiendo et
fallendo nocuerint. Postremo adversus eos dicetur, qui
manifestissimis documentis confutati atque convicti conantur asserere,
non propter vitae praesentis utilitatem, sed propter eam, quae post
mortem futura est, colendos deos. Quae, nisi fallor, quaestio multo
erit operosior, et sublimiore disputatione dignior; ut et contra
philosophos in ea disseratur, non quoslibet, sed qui apud illos
excellentissima gloria clari sunt, et nobiscum multa sentiunt,
scilicet de animae immortalitate, et quod verus Deus mundum
condiderit, et de providentia ejus, qua universum, quod condidit,
regit. Sed quoniam et ipsi in illis quae contra nos sentiunt,
refellendi sunt; deesse huic officio non debemus: ut refutatis impiis
contradictionibus pro viribus, quas Deus impertiet, asseramus
civitatem Dei, veramque pietatem, et Dei cultum, in quo uno
veraciter sempiterna beatitudo promittitur. Hic itaque modus sit hujus
voluminis, ut deinceps disposita ab alio sumamus exordio.
|
|
