|
Nam quod affertur pro defensione, non illa vera in deos dici, sed
falsa atque conficta, idipsum est scelestius, si pietatem consulas
religionis; si autem malitiam daemonum cogites, quid astutius ad
decipiendum atque callidius? Cum enim probrum jacitur in principem
patriae bonum atque utilem, nonne tanto est indignius, quanto a
veritate remotius, et a vita illius alienius? Quae igitur supplicia
sufficiunt, cum Deo fit ista tam nefaria, tam insignis injuria?
[X.] Sed maligni spiritus, quos isti deos putant, etiam flagitia
quae non admiserunt, de se dici volunt, dum tamen humanas mentes his
opinionibus velut retibus inducant , et ad praedestinatum supplicium
secum trahant: sive homines ista commiserint, quos deos haberi gaudent
qui humanis erroribus gaudent, pro quibus se etiam colendos mille
nocendi fallendique artibus interponunt; sive etiam non ullorum hominum
illa crimina vera sint, quae tamen de numinibus fingi libenter
accipiunt fallacissimi spiritus, ut ad scelesta ac turpia perpetranda,
velut ab ipso coelo traduci in terras satis idonea videatur auctoritas.
Cum igitur Graeci talium numinum servos se esse sentirent, inter tot
et tanta eorum theatrica opprobria parcendum sibi a poetis nullo modo
putaverunt, vel diis suis etiam sic consimilari appetentes, vel
metuentes ne honestiorem famam ipsi requirendo, et eis se hoc modo
praeferendo, illos ad iracundiam provocarent.
|
|
