|
1. Quae cum ita sint, cum palam aperteque turpitudines
crudelitatibus mixtae, opprobria numinum et crimina, sive prodita,
sive conficta, ipsis exposcentibus, et nisi fieret irascentibus,
etiam certis et statis solemnitatibus consecrata illis et dedicata
claruerint, atque ad omnium oculos, ut imitanda proponerentur,
spectanda processerint: quid est, quod iidem ipsi daemones, qui se
hujuscemodi voluptatibus immundos spiritus esse confitentur, qui suis
flagitiis et facinoribus, sive indicatis, sive simulatis, eorumque
sibi celebratione petita ab impudentibus, extorta a pudentibus,
auctores se vitae scelestae immundaeque testantur; perhibentur tamen in
adytis suis secretisque penetralibus dare quaedam bona praecepta de
moribus, quibusdam velut electis sacratis suis ? Quod si ita est,
hoc ipso callidior advertenda est et convincenda malitia spirituum
noxiorum. Tanta enim vis est probitatis et castitatis, ut omnis vel
pene omnis ejus laude moveatur humana natura, nec usque adeo sit
turpitudine vitiosa, ut totum amittat sensum honestatis. Proinde
malignitas daemonum, nisi alicubi se, quemadmodum scriptum in nostris
Litteris novimus, transfiguret in angelos lucis (II Cor. XI,
14), non implet negotium deceptionis. Foris itaque populis
celeberrimo strepitu impietas impura circumsonat, et intus paucis
castitas simulata vix sonat: praebentur propatula pudendis, et secreta
laudandis: decus latet, et dedecus patet: quod malum geritur, omnes
convocat spectatores; quod bonum dicitur, vix aliquos invenit
auditores: tanquam honesta erubescenda sint, et inhonesta glorianda.
Sed ubi hoc, nisi in daemonum templis? ubi, nisi in fallaciae
diversoriis ? Illud enim fit, ut honestiores, qui pauci sunt,
capiantur; hoc autem, ne plures, qui sunt turpissimi, corrigantur.
2. Ubi et quando sacrati Coelestis audiebant castitatis praecepta,
nescimus: ante ipsum tamen delubrum, ubi simulacrum illud locatum
conspiciebamus, universi undique confluentes, et ubi quisque poterat
stantes, ludos qui agebantur intentissimi spectabamus, intuentes
alternante conspectu, hinc meretriciam pompam, illinc virginem deam;
illam suppliciter adorari, ante illam turpia celebrari: non ibi
pudibundos mimos, nullam verecundiorem scenicam vidimus; cuncta
obscenitatis implebantur officia. Sciebatur virginali numini quid
placeret, et exhibebatur quod de templo domum matrona doctior
reportaret. Nonnullae pudentiores avertebant faciem ab impuris motibus
scenicorum, et artem flagitii furtiva intentione discebant. Hominibus
namque verecundabantur, ne auderent impudicos gestus ore libero
cernere; sed multo minus audebant sacra ejus, quam venerabantur,
casto corde damnare. Hoc tamen palam discendum praebebatur in templo,
ad quod perpetrandum saltem secretum quaerebatur in domo: mirante
nimium (si ullus ibi erat) pudore mortalium, quod humana flagitia non
libere homines committerent, quae apud deos etiam religiose discerent,
iratos habituri, nisi etiam exhibere curarent. Quis enim alius
spiritus occulto instinctu nequissimas agitans mentes, et instat
faciendis adulteriis, et pascitur factis, nisi qui etiam sacris
talibus oblectatur, constituens in templis simulacra daemonum, amans
in ludis simulacra vitiorum; susurrans in occulto verba justitiae ad
decipiendos etiam paucos bonos, frequentans in aperto invitamenta
nequitiae ad possidendos innumerabiles malos?
|
|
