|
Quamvis itaque divini sermonis obscuritas etiam ad hoc sit utilis,
quod plures sententias veritatis parit et in lucem notitiae producit,
dum alius eum sic, alius sic intelligit; ita tamen ut quod in obscuro
loco intelligitur, vel attestatione rerum manifestarum, vel aliis
locis minime dubiis asseratur; sive cum multa tractantur, ad id quoque
perveniatur, quod sensit ille qui scripsit; sive id quidem lateat,
sed ex occasione tractandae profundae obscuritatis alia quaedam vera
dicantur: non mihi videtur ab operibus Dei absurda sententia, si cum
lux illa prima facta est, Angeli creati intelliguntur, et inter
sanctos Angelos et immundos fuisse discretum, ubi dictum est, Et
divisit Deus inter lucem et tenebras; et vocavit Deus lucem diem, et
tenebras vocavit noctem. Solus quippe ille ista discernere potuit,
qui potuit etiam priusquam caderent praescire casuros, et lumine
privatos veritatis in tenebrosa superbia remansuros. Nam inter istum
nobis notissimum diem et noctem, id est inter hanc lucem et has
tenebras, vulgatissima sensibus nostris luminaria coeli ut dividerent,
imperavit: Fiant, inquit, luminaria in firmamento coeli, ut luceant
super terram, et dividant inter diem et noctem. Et Paulo post: Et
fecit, inquit, Deus duo luminaria magna; luminare majus in principia
diei, et luminare minus in principia noctis; et stellas: et posuit
illa Deus in firmamento coeli, lucere super terram, et praeesse diei
et nocti, et dividere inter lucem et tenebras (Gen. I, 4, 5,
14, 16-18). Inter illam vero lucem, quae sancta societas
Angelorum est illustratione veritatis intelligibiliter fulgens, et ei
contrarias tenebras, id est malorum angelorum aversorum a luce
justitiae teterrimas mentes, ipse dividere potuit, cui etiam futurum,
non naturae, sed voluntatis malum, occultum aut incertum esse non
potuit.
|
|
