|
Et nos quidem in nobis, tametsi non aequalem, imo valde longeque
distantem, neque coaeternam, et quo brevius totum dicitur , non
ejusdem substantiae, cujus est Deus, tamen qua Deo nihil sit in
rebus ab eo factis natura propinquius, imaginem Dei, hoc est summae
illius Trinitatis, agnoscimus, adhuc reformatione perficiendam, ut
sit etiam similitudine proxima . Nam et sumus, et nos esse novimus,
et id esse ac nosse diligimus. In his autem tribus quae dixi, nulla
nos falsitas verisimilis turbat. Non enim ea, sicut illa quae foris
sunt, ullo sensu corporis tangimus, velut colores videndo, sonos
audiendo, odores olfaciendo, sapores gustando, dura et mollia
contrectando sentimus, quorum sensibilium etiam imagines eis
simillimas, nec jam corporeas, cogitatione versamus, memoria
tenemus, et per ipsas in istorum desideria concitamur: sed sine ulla
phantasiarum vel phantasmatum imaginatione ludificatoria, mihi esse
me, idque nosse et amare certissimum est. Nulla in his veris
Academicorum argumenta formido, dicentium, Quid, si falleris? Si
enim fallor, sum. Nam qui non est, utique nec falli potest: ac per
hoc sum, si fallor. Quia ergo sum si fallor, quomodo esse me
fallor, quando certum est me esse, si fallor? Quia igitur essem qui
fallerer, etiamsi fallerer; procul dubio in eo quod me novi esse, non
fallor. Consequens est autem, ut etiam in eo quod me novi nosse, non
fallar. Sicut enim novi me esse, ita novi etiam hoc ipsum, nosse
me. Eaque duo cum amo, eumdem quoque amorem quiddam tertium, nec
imparis aestimationis, eis quas novi rebus adjungo. Neque enim fallor
amare me, cum in his quae amo non fallar: quanquam etsi illa falsa
essent, falsa me amare verum esset. Nam quo pacto recte reprehenderer
et recte prohiberer ab amore falsorum, si me illa amare falsum esset?
Cum vero et illa vera atque certa sint, quis dubitet quod eorum, cum
amantur, et ipse amor verus et certus est? Tam porro nemo est qui
esse se nolit, quam nemo est qui non beatus esse velit. Quomodo enim
potest beatus esse, si nihil sit?
|
|
