|
Videmus quippe istos dies notos non habere vesperam nisi de solis
occasu, nec mane nisi de solis exortu: illorum autem priores tres dies
sine sole peracti sunt, qui quarto die factus refertur. Et primitus
quidem lux verbo Dei facta, atque inter ipsam et tenebras Deus
separasse narratur, et eamdem lucem vocasse diem, tenebras autem
noctem (Gen. I, 4): sed qualis illa sit lux, et quo alternante
motu; qualemque vesperam et mane fecerit, remotum est a sensibus
nostris; nec ita ut est, intelligi a nobis potest, quod tamen sine
ulla haesitatione credendum est. Aut enim aliqua lux corporea est,
sive in superioribus mundi partibus longe a conspectibus nostris, sive
unde sol postmodum accensus est: aut lucis nomine significata est
sancta civitas, in sanctis Angelis et spiritibus beatis, de qua dicit
Apostolus, Quae sursum est Jerusalem, mater nostra aeterna in
coelis (Galat. IV, 26). Ait quippe et alio loco, Omnes enim
vos filii lucis estis, et filii diei; non sumus noctis neque
tenebrarum (I Thess. V, 5). Si tamen et vesperam diei hujus et
mane aliquatenus congruenter intelligere valeamus. Quoniam scientia
creaturae in comparatione scientiae Creatoris quodammodo vesperascit:
itemque lucescit et mane fit, cum et ipsa refertur ad laudem
dilectionemque Creatoris; nec in noctem vergitur, ubi non Creator
creaturae dilectione relinquitur. Denique Scriptura cum illos dies
dinumeraret ex ordine, nusquam interposuit vocabulum noctis. Non enim
ait alicubi, Facta est nox; sed, Facta est vespera, et factum est
mane dies unus (Gen. I, 5). Ita dies secundus, et caeteri.
Cognitio quippe creaturae in se ipsa decoloratior est, ut ita dicam,
quam cum in Dei Sapientia cognoscitur, velut in arte qua facta est.
Ideo vespera congruentius quam nox dici potest: quae tamen, ut dixi,
cum ad laudandum et amandum refertur Creatorem, recurrit in mane. Et
hoc cum facit in cognitione sui ipsius, dies unus est: cum in
cognitione firmamenti, quod inter aquas inferiores et superiores coelum
appellatum est, dies secundus: cum in cognitione terrae ac maris
omniumque gignentium, quae radicibus continuata sunt terrae, dies
tertius: cum in cognitione luminarium majoris et minoris omniumque
siderum, dies quartus: cum in cognitione omnium ex aquis animalium
natatilium atque volatilium, dies quintus: cum in cognitione omnium
animalium terrenorum atque ipsius hominis, dies sextus .
|
|
