|
Quid autem mirum est, si in his circuitibus errantes, nec aditum,
nec exitum inveniunt? Quia genus humanum atque ista nostra
mortalitas, nec quo initio coepta sit sciunt, nec quo fine claudatur;
quandoquidem altitudinem Dei penetrare non possunt: quia cum ipse sit
aeternus et sine initio, ab aliquo tamen initio exorsus est tempora,
et hominem quem nunquam ante fecerat, fecit in tempore, non tamen novo
et repentino, sed immutabili aeternoque consilio. Quis hanc valeat
altitudinem investigabilem vestigare , et inscrutabilem perscrutari,
secundum quam Deus hominem temporalem, ante quem nemo unquam hominum
fuit, non mutabili voluntate in tempore condidit, et genus humanum ex
uno multiplicavit? Quandoquidem Psalmus ipse cum praemisisset atque
dixisset, Tu, Domine, servabis nos, et custodies nos a generatione
hac in aeternum; ac deinde repercussisset eos, in quorum stulta
impiaque doctrina nulla liberationis et beatitudinis animae servatur
aeternitas, continuo subjiciens, In circuitu impii ambulant: tanquam
ei diceretur, Quid ergo tu credis, sentis, intelligis? numquidnam
existimandum est subito. Deo placuisse hominem facere, quem nunquam
antea infinita retro aeternitate fecisset, cui nihil novi accidere
potest, in quo mutabile aliquid non est? continuo respondit ad ipsum
Deum loquens, Secundum altitudinem tuam multiplicasti filios hominum
(Ibid.). Sentiant, inquit, homines quod putant, et quod eis
placet opinentur et disputent: Secundum altitudinem tuam, quam nullus
potest nosse hominum, multiplicasti filios hominum. Valde quippe
altum est , et semper Deum fuisse , et hominem quem nunquam fecerat,
ex aliquo tempore primum facere voluisse, nec consilium voluntatemque
mutasse.
|
|
