|
1. Merito igitur vera religio, quae mundi universi eum, animalium
quoque universorum, hoc est et animarum et corporum, conditorem
agnoscit et praedicat. In quibus terrenis praecipuus ab illo ad ejus
imaginem homo propter eam causam, quam dixi, et si qua forte alia
major latet, factus est unus, sed non relictus est solus. Nihil enim
est quam hoc genus tam discordiosum vitio, tam sociale natura. Neque
commodius contra vitium discordiae vel cavendum ne existeret, vel
sanandum cum exstitisset, natura loqueretur humana, quam recordationem
illius parentis, quem propterea Deus creare voluit unum, de quo
multitudo propagaretur, ut hac admonitione etiam in multis concors
unitas servaretur. Quod vero femina illi ex ejus latere facta est,
etiam hinc satis significatum est quam chara mariti et uxoris debeat
esse conjunctio. Haec opera Dei propterea sunt utique inusitata,
quia prima. Qui autem ista non credunt, nulla facta prodigia debent
credere: neque enim et ipsa, si usitato naturae curriculo
gignerentur, prodigia dicerentur. Quid autem sub tanta gubernatione
divinae providentiae, quamvis ejus causa lateat, frustra gignitur?
Ait quidam psalmus sacer: Venite, et videte opera Domini, quae
posuit prodigia super terram (Psal. XLV, 9). Cur ergo ex
latere viri femina facta sit, et hoc primum quodammodo prodigium quid
praefiguraverit, alio loco, quantum me Deus adjuverit, dicam.
2. [XXVII.] Nunc quoniam liber iste claudendus est, in hoc
primo homine, qui primitus factus est, nondum quidem secundum
evidentiam, jam tamen secundum Dei praescientiam exortas fuisse
existimemus in genere humano societates tanquam civitates duas. Ex
illo enim futuri erant homines, alii malis angelis in supplicio, alii
bonis in praemio sociandi, quamvis occulto Dei judicio, sed tamen
justo. Cum enim scriptum sit, Universae viae Domini, misericordia
et veritas (Psal. XXIV, 10): nec injusta ejus gratia, nec
crudelis potest esse justitia.
|
|
