|
Hoc scio, naturam Dei nunquam, nusquam, nulla ex parte posse
deficere; et ea posse deficere, quae ex nihilo facta sunt. Quae
tamen quanto magis sunt, et bona faciunt (tunc enim aliquid
faciunt), causas habent efficientes : in quantum autem deficiunt, et
ex hoc mala faciunt, (quid enim tunc faciunt nisi vana?) causas
habent deficientes [VIII.] Itemque scio in quo fit mala
voluntas, id in eo fieri, quod si nollet, non fieret: et ideo non
necessarios, sed voluntarios defectus justa poena consequitur.
Deficitur enim non ad mala, sed male; id est, non ad malas naturas,
sed ideo male, quia contra ordinem naturarum ab eo quod summe est ad id
quod minus est. Neque enim auri vitium est avaritia, sed hominis
perverse amantis aurum, justitia derelicta, quae incomparabiliter auro
debuit anteponi. Nec luxuria est vitium pulchrorum suaviumque
corporum, sed animae perverse amantis corporeas voluptates, neglecta
temperantia, qua rebus spiritualiter pulchrioribus, et
incorruptibiliter suavioribus coaptamur. Nec jactantia vitium est
laudis humanae, sed animae perverse amantis laudari ab hominibus,
spreto testimonio conscientiae. Nec superbia vitium est dantis
potestatem, vel ipsius etiam potestatis, sed animae perverse amantis
potestatem suam, potentioris justiore contempta. Ac per hoc qui
perverse amat cujuslibet naturae bonum, etiamsi adipiscatur, ipse fit
in bono malus, et miser meliore privatus.
|
|
