|
Quamobrem etiamsi in eo quod dictum est, Morte moriemini, quoniam
non est dictum, Mortibus, eam solam intelligamus, quae fit cum anima
deseritur sua vita, quod illi Deus est: (non enim deserta est ut
desereret, sed ut desereretur, deseruit: ad malum quippe ejus prior
est voluntas ejus; ad bonum vero ejus prior est voluntas Creatoris
ejus, sive ut eam faceret quae nulla erat, sive ut reficiat quae lapsa
perierat ): etiamsi ergo hanc intelligamus Deum denuntiasse mortem,
in eo quod ait, Qua die ederitis ex illo, morte moriemini; tanquam
diceret, Qua die me deserueritis per inobedientiam, deseram vos per
justitiam: profecto in ea morte etiam caeterae denuntiatae sunt, quae
procul dubio fuerant secuturae. Nam in eo quod inobediens motus in
carne animae inobedientis exortus est, propter quem pudenda texerunt,
sensa est mors una in qua deseruit animam Deus. Ea significata est
verbis ejus, quando timore dementi sese abscondenti homini dixit,
Adam, ubi es (Gen. III, 9)? non utique ignorando quaerens,
sed increpando admonens, ut attenderet ubi esset in quo non esset
Deus. Cum vero corpus anima ipsa deseruit aetate corruptum et
senectute confectum, venit in experimentum mors altera, de qua Deus
peccatum adhuc puniens homini dixerat, Terra es, et in terram ibis
(Ibid., 19): ut ex his duabus mors illa prima, quae totius est
hominis, compleretur, quam secunda in ultimo sequitur, nisi homo per
gratiam liberetur. Neque enim corpus quod de terra est, rediret in
terram, nisi sua morte, quae illi accidit cum deseritur sua vita, id
est anima. Unde constat inter Christianos veraciter catholicam
tenentes fidem, etiam ipsam nobis corporis mortem, non lege naturae,
qua nullam mortem homini Deus fecit, sed merito inflictam esse
peccati: quoniam peccatum vindicans Deus, dixit homini, in quo tunc
omnes eramus, Terra es, et in terram ibis.
|
|
