|
1. Sed philosophi, contra quorum calumnias defendimus civitatem
Dei, hoc est ejus Ecclesiam, sapienter sibi videntur irridere quod
dicimus, animae a corpore separationem inter poenas ejus esse
deputandam: quia videlicet ejus perfectam beatitudinem tunc illi fieri
existimant, cum omni prorsus corpore exuta ad Deum simplex et sola et
quodammodo nuda redierit. Ubi si nihil, quo ista refelleretur
opinio, in eorum litteris invenirem, operosius mihi disputandum
esset, quo demonstrarem non corpus esse animae, sed corruptibile
corpus onerosum. Unde illud est quod de Scripturis nostris in
superiorilibro commemoravimus (cap. 15), Corpus enim corruptibile
aggravat animam (Sap. IX, 15). Addendo utique corruptibile,
non qualicumque corpore, sed quale factum est ex peccato consequente
vindicta, animam perhibuit aggravari. Quod etiamsi non addidisset,
nihil aliud intelligere deberemus. Sed cum apertissime Plato deos a
summo Deo factos habere immortalia corpora praedicet, eisque ipsum
Deum, a quo facti sunt, inducat pro magno beneficio pollicentem,
quod in aeternum cum suis corporibus permanebunt, nec ab eis ulla morte
solventur: quid est quod isti ad exagitandam christianam fidem fingunt
se nescire quod sciunt; aut etiam sibi repugnantes adversum se ipsos
malunt dicere, dum nobis non desinant contradicere? Nempe Platonis
haec verba sunt, sicut ea Cicero in latinum vertit , quibus inducit
summum Deum deos quos fecit alloquentem ac dicentem: Vos qui deorum
satu orti estis, attendite quorum operum ego parens effectorque sum.
Haec sunt indissolubilia me invito : quanquam omne colligatum solvi
potest. Sed haudquaquam boni est , ratione vinctum velle dissolvere
. Sed quoniam estis orti, immortales vos quidem esse et
indissolubiles non potestis: nequaquam tamen dissolvemini, neque vos
ulla mortis fata periment, nec erunt valentiora quam consilium meum,
quod majus est vinculum ad perpetuitatem vestram, quam illa quibus
estis, tum cum gignebamini, colligati. Ecce deos Plato dicit et
corporis animaeque colligatione mortales, et tamen immortales Dei a
quo facti sunt voluntate atque consilio. Si ergo animae poena est in
qualicumque corpore colligari, quid est quod eos alloquens Deus
tanquam sollicitos, ne forte moriantur, id est dissolvantur a
corpore, de sua facit immortalitate securos; non propter eorum
naturam, quae sit compacta, non simplex, sed propter suam
invictissimam voluntatem, qua potens est facere, ut nec orta
occidant, nec connexa solvantur, sed incorruptibiliter perseverent?
2. Et hoc quidem utrum Plato verum de sideribus dicat, alia
quaestio est: neque enim ei continuo concedendum est, globos istos
luminum sive orbiculos luce corporea super terras, seu die, seu nocte
fulgentes, suis quibusdam propriis animis vivere, eisque
intellectualibus et beatis, quod etiam de ipso universo mundo, tanquam
uno animali maximo, quo cuncta caetera continerentur animalia,
instanter affirmat . Sed haec, ut dixi, alia quaestio est, quam
nunc discutiendam non suscepimus. Hoc tantum contra istos
commemorandum putavi, qui se Platonicos vocari vel esse gloriantur,
cujus superbia nominis erubescunt esse Christiani, ne commune illis
cum vulgo vocabulum, vilem faciat palliatorum , tanto magis inflatam,
quanto magis exiguam paucitatem: et quaerentes quid in doctrina
christiana reprehendant, exagitant aeternitatem corporum, tanquam haec
sint inter se contraria, ut et beatitudinem quaeramus animae, et eam
semper esse velimus in corpore, velut aerumnoso vinculo colligatam:
cum eorum auctor et magister Plato, donum a Deo summo diis ab illo
factis dicat esse concessum, ne aliquando moriantur, id est a
corporibus, quibus eos connexuit, separentur.
|
|
