|
1. Contendunt etiam isti, terrestria corpora sempiterna esse non
posse, cum ipsam universam terram dei sui, non quidem summi, sed
tamen magni, id est totius hujus mundi, membrum in medio positum et
sempiternum esse non dubitent. Cum ergo Deus ille summus fecerit eis
alterum quem putant deum (Plato in Timaeo), id est istum mundum,
caeteris diis qui infra eum sunt praeferendum, eumdemque esse
existiment animantem, anima scilicet, sicut asserunt, rationali vel
intellectuali in tam magna mole corporis ejus inclusa; ipsiusque
corporis tanquam membra locis suis posita atque digesta, quatuor
constituerit elementa, quorum juncturam, ne unquam deus eorum tam
magnus moriatur, insolubilem ac sempiternam velint: quid causae est,
ut in corpore majoris animantis tanquam medium membrum aeterna sit
terra, et aliorum animantium terrestrium corpora, si, Deus sicut
illud velit, aeterna esse non possint? Sed terrae, inquiunt, terra
reddenda est, unde animalium terrestria sumpta sunt corpora: ex quo
fit, inquiunt, ut ea sit necesse dissolvi et emori; et eo modo terrae
stabili ac sempiternae, unde fuerant sumpta, restitui. Si quis hoc
etiam de igne similiter affirmet, et dicat reddenda esse universo igni
corpora, quae inde sumpta sunt, ut coelestia fierent animalia; nonne
immortalitas, quam talibus diis, velut Deo summo loquente, promisit
Plato, tanquam violentia disputationis hujus intercidet? An ibi
propterea non fit, quia Deus non vult, cujus voluntatem, ut ait
Plato, nulla vis vincit? Quid ergo prohibet, ut hoc etiam de
terrestribus corporibus Deus possit efficere, quandoquidem ut nec ea
quae orta sunt, occidant, nec ea quae sunt juncta solvantur, nec ea
quae sunt ex elementis sumpta reddantur, atque ut animae in corporibus
constitutae nec unquam ea deserant, et cum eis immortalitate ac
sempiterna beatitudine perfruantur, posse Deum facere confitetur
Plato? Cur ergo non possit, ut nec terrestria moriantur? An Deus
non est potens quousque Christiani credunt, sed quousque Platonici
volunt? Nimirum quippe consilium Dei et potestatem potuerunt
philosophi, nec potuerunt nosse Prophetae? cum potius e contrario
Dei Prophetas ad enuntiandam ejus, quantum dignatus est,
voluntatem, Spiritus ejus docuerit; philosophos autem in ea
cognoscenda conjectura humana deceperit.
2. Verum non usque adeo decipi debuerunt, non solum ignorantia, sed
magis etiam pervicacia, ut et sibi apertissime refragentur, magnis
disputationum viribus asserentes, animae, ut beata esse possit, non
terrenum tantum, sed omne corpus esse fugiendum; et deos rursus
dicentes habere beatissimas animas, et tamen aeternis corporibus
illigatas, coelestes quidem igneis, Jovis autem ipsius animam, quem
mundum istum volunt, omnibus omnino corporeis elementis, quibus haec
tota moles a terra in coelum surgit, inclusam. Hanc enim animam
Plato ab intimo terrae medio, quod geometrae centrum vocant, per
omnes partes ejus usque ad coeli summa et extrema diffundi et extendi
per numeros musicos opinatur, ut sit iste mundus animal maximum,
beatissimum, sempiternum, cujus anima et perfectam sapientiae
felicitatem teneret, et corpus proprium non relinqueret; cujusque
corpus et in aeternum ex illa viveret, et eam quamvis non simplex, sed
tot corporibus tantisque compactum, hebetare atque tardare non posset.
Cum igitur suspicionibus suis ista permittant, cur nolunt credere,
divina voluntate atque potentia immortalia corpora fieri posse terrena,
in quibus animae nulla ab eis morte separatae, nullis eorum oneribus
aggravatae, sempiterne ac feliciter vivant ; quod deos suos posse
asserunt in corporibus igneis, Jovemque ipsum regem eorum in omnibus
corporeis elementis? Nam si animae, ut beata sit, corpus est omne
fugiendum, fugiant dii eorum de globis siderum, fugiat Jupiter de
coelo et terra: aut si non possunt, miseri judicentur. Sed neutrum
isti volunt, qui neque a corporibus separationem audent dare diis
suis, ne illos mortales colere videantur; nec beatitudinis
privationem, ne infelices eos esse fateantur. Non ergo ad
beatitudinem consequendam omnia fugienda sunt corpora; sed
corruptibilia, molesta, gravia, moribunda; non qualia fecit primis
hominibus bonitas Dei, sed qualia esse compulit poena peccati .
|
|
