|
Sed necesse est, inquiunt, ut terrena corpora naturale pondus vel in
terra teneat, vel cogat ad terram: et ideo in coelo esse non possint
. Primi quidem illi homines in terra erant nemorosa atque fructuosa,
quae paradisi nomen obtinuit: sed quia et ad hoc respondendum est, vel
propter Christi corpus cum quo ascendit in coelum, vel propter
sanctorum qualia in resurrectione futura sunt, intueantur paulo
attentius pondera ipsa terrena. Si enim ars humana efficit ut ex
metallis, quae in aquis posita continuo submerguntur, quibusdam modis
vasa fabricata etiam natare possint; quanto credibilius et efficacius
occultus aliquis modus operationis Dei, cujus omnipotentissima
voluntate Plato dicit nec orta interire, nec colligata posse
dissolvi, cum multo mirabilius incorporea corporeis, quam quaecumque
corporea quibuscumque corporibus copulentur, potest molibus praestare
terrenis, ut nullo in ima pondere deprimantur; ipsisque animis
perfectissime beatis, ut quamvis terrena, tamen incorruptibilia jam
corpora ubi volunt ponant, et quo volunt agant, situ motuque
facillimo? An vero si hoc Angeli faciant, et quaelibet animalia
terrestria rapiant unde libet, constituantque ubi libet, aut eos sine
labore non posse, aut onera sentire credendum est? Cur ergo sanctorum
perfectos et beatos divino munere spiritus sine ulla difficultate posse
ferre quo voluerint, et sistere ubi voluerint sua corpora non
credamus? Nam cum terrenorum corporum, sicut onera in gestando
sentire consuevimus, quanto major est quantitas, tanto major sit et
gravitas, ita ut plura pondo quam pauciora plus premant: membra tamen
suae carnis leviora portat anima cum in sanitate robusta sunt, quam in
languore cum macra sunt. Et cum aliis gestantibus onerosior sit sanus
et validus, quam exilis et morbidus; ipse tamen ad suum corpus
movendum atque portandum agilior est, cum in bona valetudine plus habet
molis, quam cum in peste vel fame minimum roboris. Tantum valet in
habendis etiam terrenis corporibus, quamvis adhuc corruptibilibus atque
mortalibus, non quantitatis pondus, sed temperationis modus. Et quis
verbis explicet, quantum distet inter praesentem, quam dicimus
sanitatem, et immortalitatem futuram? Non itaque nostram fidem
redarguant philosophi de ponderibus corporum. Nolo enim quaerere, cur
non credant terrenum posse esse corpus in coelo, cum terra universa
libretur in nihilo. Fortassis enim de ipso medio mundi loco, eo quod
in eum coeant quaeque graviora, etiam argumentatio verisimilior
habeatur. Illud dico: si dii minores, quibus inter animalia
terrestria caetera etiam hominem faciendum commisit Plato (in
Timaeo), potuerunt, sicut dicit, ab igne removere urendi
qualitatem, lucendi relinquere quae per oculos emicaret (Ibid.);
itane Deo summo concedere dubitabimus, cujus ille voluntati
potestatique ne moriantur concessit quae orta sunt, et tam diversa,
tam dissimilia, id est corporea et incorporea, sibimet connexa, nulla
possint dissolutione sejungi, ut de carne hominis, cui donat
immortalitatem, corruptionem auferat, naturam relinquat, congruentiam
figurae membrorumque detineat, detrahat ponderis tarditatem? Sed de
fide resurrectionis mortuorum, et de corporibus eorum immortalibus
diligentius, si Deus voluerit, in fine hujus operis disserendum est.
|
|
