|
Proinde nunc sanctorum animae defunctorum ideo non habent gravem
mortem, qua separatae sunt a corporibus suis, quia caro eorum
requiescit in spe, quaslibet sine ullo jam sensu contumelias accepisse
videatur. Non enim, sicut Platoni visum est, corpora oblivione
desiderant: sed potius, quia meminerunt quid sibi ab eo sit
promissum, qui neminem fallit, qui eis etiam de capillorum suorum
integritate securitatem dedit (Luc. XXI, 18), resurrectionem
corporum, in quibus multa dura perpessi sunt, nihil in eis ulterius
tale sensuri, desiderabiliter et patienter exspectant. Si enim carnem
suam non oderant (Ephes. V, 29), quando eam suae menti
infirmitate resistentem , spirituali jure coercebant, quanto magis eam
diligunt etiam ipsam spiritualem futuram? Sicut enim spiritus carni
serviens non incongrue carnalis, ita caro spiritui serviens recte
appellabitur spiritualis; non quia in spiritum convertetur, sicut
nonnulli putant ex eo quod scriptum est, Seminatur corpus animale,
resurget corpus spirituale (I Cor. XV, 42): sed quia spiritui
summa et mirabili obtemperandi facilitate subdetur, usque ad
immortalitatis indissolubilis securissimam voluntatem omni molestiae
sensu, omni corruptibilitate et tarditate detracta. Non solum enim
non erit tale, quale nunc est in quavis optima valetudine; sed nec
tale quidem, quale fuit in primis hominibus ante peccatum. Qui licet
morituri non essent, nisi peccassent; alimentis tamen ut homines
utebantur, nondum spiritualia, sed adhuc animalia corpora terrena
gestantes. Quae licet senio non veterascerent, ut necessitate
perducerentur ad mortem (qui status eis de ligno vitae, quod in medio
paradiso cum arbore vetita simul erat, mirabili Dei gratia
praestabatur): tamen et alios sumebant cibos praeter unam arborem,
quae fuerat interdicta, non quia ipsa erat malum, sed propter
commendandum purae et simplicis obedientiae bonum, quae magna virtus
est rationalis creaturae sub Creatore Domino constitutae. Nam ubi
nullum malum tangebatur, profecto si prohibitum tangeretur, sola
inobedientia peccabatur. Alebantur ergo aliis quae sumebant, ne
animalia corpora molestiae aliquid esuriendo ac sitiendo sentirent: de
ligno autem vitae propterea gustabatur, ne mors eis undecumque
subreperet, vel senectute confecta decursis temporum spatiis
interirent: tanquam caetera essent alimento, illud sacramento; ut sic
fuisse accipiatur lignum vitae in paradiso corporali, sicut in
spirituali, hoc est intelligibili paradiso, Sapientia Dei, de qua
scriptum est, Lignum vitae est amplectentibus eam (Prov. III,
18).
|
|
