|
Sed est pejor damnabiliorque superbia, qua etiam in peccatis
manifestis suffugium excusationis inquiritur: sicut illi primi
homines, quorum et illa dixit, Serpens seduxit me, et manducavi; et
ille dixit, Mulier quam dedisti mecum, haec mihi dedit a ligno, et
edi (Gen. III, 13, 12). Nusquam hic sonat petitio
veniae, nusquam imploratio medicinae. Nam licet isti non sicut
Cain, quod commiserunt, negent (Id. IV, 9), adhuc tamen
superbia in alium quaerit referre, quod perperam fecit: superbia
mulieris, in serpentem; superbia viri, in mulierem. Sed accusatio
potius quam excusatio vera est, ubi mandati divini est aperta
transgressio. Neque enim hoc propterea non fecerunt, quia id mulier
serpente suadente, vir muliere impertiente commisit; quasi quidquam
Deo, cui vel crederetur, vel cederetur, anteponendum fuerit.
|
|
