|
Cum igitur sint multarum libidines rerum, tamen cum libido dicitur,
neque cujus rei libido sit additur, non fere assolet animo occurrere
nisi illa, qua obscenae corporis partes excitantur. Haec autem sibi
non solum totum corpus, nec solum extrinsecus, verum etiam intrinsecus
vindicat, totumque commovet hominem animi simul affectu cum carnis
appetitu conjuncto atque permixto, ut ea voluptas sequatur, qua major
in corporis voluptatibus nulla est: ita ut momento ipso temporis, quo
ad ejus pervenitur extremum, pene omnis acies et quasi vigilia
cogitationis obruatur. Quis autem amicus sapientiae sanctorumque
gaudiorum, conjugalem agens vitam, sed, sicut Apostolus monuit,
sciens vas suum possidere in sanctificatione et honore, non in morbo
desiderii, sicut et Gentes quae ignorant Deum (I Thess. IV,
4, 5), non mallet, si posset, sine hac libidine filios
procreare; ut etiam in hoc serendae prolis officio, sic ejus menti ea
quae ad hoc opus creata sunt, quemadmodum caetera suis quaeque operibus
distributa membra servirent, nutu voluntatis acta, non aestu libidinis
incitata? Sed neque ipsi amatores hujus voluptatis, sive ad
concubitus conjugales, sive ad immunditias flagitiorum, cum voluerint
commoventur: sed aliquando motus ille importunus est nullo poscente,
aliquando autem destituit inhiantem, et cum in animo concupiscentia
ferveat, friget in corpore: atque ita mirum in modum non solum
generandi voluntati, verum etiam lasciviendi libidini libido non
servit; et cum tota plerumque menti cohibenti adversetur, nonnunquam
et adversus se ipsam dividitur, commotoque animo in commovendo corpore
se ipsa non sequitur.
|
|
